ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ!

ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟΔΙΔΕΙ ΜΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ "ΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ"...

Καθαρός και απόλυτος ο λόγος που αποδίδει τα πρέποντα στην Ελλάδα και τους Έλληνες από τον  Αμερικανό διανοούμενο, Robert Najemy:

 

Γκρεμίστε όλη την Ελλάδα σε βάθος 100 μέτρων …
Αδειάστε όλα τα μουσεία σας, ανά τον κόσμο …
Γκρεμίστε κάθε τι Ελληνικό από όλο τον πλανήτη …
Έπειτα σβήστε την Ελληνική γλώσσα από παντού …
Από την ιατρική της χώρας σας, από την φαρμακευτική …
Από τα ανώτερα μαθηματικά (γεωμετρία, άλγεβρα) …
Από τη Φυσική και από τη χημεία …
Από την αστρονομία, από την αστροφυσική …
Από την πολιτική της χώρας σας …
Από την καθημερινότητα σας …
Διαγράψτε και τα απλά μαθηματικά, διαγράψτε κάθε σχήμα…
Κάντε το τρίγωνο-οκτάγωνο, την ευθεία-καμπύλη,
σβήστε τη γεωμετρία από τα κτίρια σας,
από τους δρόμους σας, τα παιχνίδια σας, τα αμάξια σας,
σβήστε την ονομασία κάθε ασθένειας και κάθε φαρμάκου,
διαγράψτε τη δημοκρατία και την πολιτική,
διαγράψτε τη βαρύτητα και φέρτε το πάνω κάτω,
αλλάξτε τους δορυφόρους σας ώστε να έχουν τετράγωνη τροχιά,
αλλάξτε όλα τα βιβλία σας (γιατί παντού θα υπάρχει έστω μια λέξη ελληνική), σβήστε από την καθημερινότητα σας κάθε ελληνική λέξη,
αλλάξτε τα ευαγγέλια, αλλάξτε το όνομα του Χριστού,
(κι αυτό βγαίνει από τα Ελληνικά και σημαίνει αυτός που έχει το χρίσμα), αλλάξτε και το σχήμα κάθε ναού (ώστε να χάσει την ελληνική γεωμετρία), σβήστε τον Μέγα Αλέξανδρο,
σβήστε όλους τους Μυθικούς και Ιστορικούς ήρωες,
αλλάξτε την παιδεία σας, αλλάξτε το όνομα της ιστορίας,
αλλάξτε τα ονόματα στα πανεπιστήμια σας,
αλλάξτε τον τρόπο γραφής σας, χρησιμοποιήστε τον αραβικό,
διαγράψτε τη φιλοσοφία, διαγράψτε, διαγράψτε, διαγράψτε …Θα πείτε .. «δεν γίνεται» …
Σωστά, δεν γίνεται, γιατί μετά δεν θα μπορείτε να στεριώσετε ούτε πρόταση!
Δεν γίνεται να σβήσει η Ελλάδα,
ο Έλληνας, η προσφορά του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη …
Η πρόκληση πάντως ισχύει …

 

 

Δείτε το παρακάτω σχετικό βίντεο.

 

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ R.E. NAJEMY 

 

 

ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ: ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΚΑΘΑΡΑ, ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ...

ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ: ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ; ΜΙΑ ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΔΑΣΚΑΛΟ Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗ.

Όλα καλά και περίκαλα τά ‘χουμε με την πατρίδα. Με το έθνος, την ιστορία μας, και τους «αρχαίους ημών πρόγονοι». Μόνο που ξεχάσαμε ένα. Πως εμείς οι νέοι με τους αρχαίους έλληνες έχουμε τόσα κοινά, όσα ο χασαποσφαγέας με τις κορδέλες, και η μοδίστρα με τα κριάρια. Κι από την άλλη φουσκώνουμε και κορδώνουμε, και ταρτουφίζουμε για «τσι γενναίοι προγονοί» σαν τι;

Όπως εκείνος ο τράγος του Σικελιανού- που εσήκωνε το απανω χείλι του, εβέλαζε μαρκαλιστικά, και οσφραινότανε όλο το δείλι την αρμύρα στη θάλασσα της Κινέττας. Αλλίμονο. Η δάφνη κατεμαράνθη. Έτσι δεν εψιθύριζε ο Σολωμός στο Διάλογο κλαίγοντας; Η δάφνη κατεμαράνθη… Όταν είσαι μέσα στο μάτι του κυκλώνα, είναι δύσκολο νά ‘χεις εικόνα για τα γύρω σου. Και ζώντας μέσα στη χώρα δεν έχουμε εικόνα για τη σημερινή Ελλάδα.

Αρχές του 1993 έγινε μια εκδήλωση στο Παρίσι από έλληνες καλλιτέχνες για την ασβολερή Κύπρο. Εκείνο το θαλασσοφίλητο νησί. Εκεί, ένας δημοσιογράφος ερώτησε τρεις τέσσερες έγκριτους έλληνες που ζουν μόνιμα στη Γαλλία μια ερώτηση καίρια: “Για ειπέτε μου, τους είπε, εσείς που όντας μακρυά από την Ελλάδα βλέπετε με άλλο μάτι, το αληθινό του νοσταλγού και του πάσχοντα. Με το μάτι του Οδυσσέα. Τι γνώμη έχει το παγκόσμιο κοινό για τη σύγχρονη Ελλάδα; Τη βλέπει τάχατες και τη νομίζει όπως εμείς εκεί κάτου στο Κακοσάλεσι και την Αθήνα;”

Η απόκριση που του δώσανε και οι τέσσερες ξαναζωντάνεψε, τίμιε αναγνώστη, τις σπαθιές που δίνανε οι ντελήδες του Κιουταχή στη μάχη του Ανάλατου. Όταν πια είχε πέσει ο τρανός Καραϊσκάκης.: “Ποια Ελλάδα, μακάριε άνθρωπε”, του είπανε. “Μιλάς για ίσκιους στη συννεφιά. Και για σύννεφα στην αιθρία. Για τον έξω κόσμο Ελλάδα δεν υπάρχει. Κανείς δε την ξέρει, κανείς δεν τη μελετάει, κανείς δεν τη συλλογάται. Δεν άκουσες το παλιό μοιρολόι;

“Κλάψε με, μάνα, κλάψε με, Και πεθαμένο γράψε με”…

Άκουσε λοιπόν, και μάθε το. Και κει που θα γυρίσεις, να το ειπείς και να το μολογήσεις. Η Ελλάδα είναι σβησμένη από τον κατάλογο των εθνών. Αν στείλει κάποτε στους ξένους κανένα παράπονο ή κανένα παρακαλετό, το συζητούν πέντε δέκα άνθρωποι της διπλωματίας σε κάποιο γραφείο, και παίρνουνε την απόφαση, όπως εμείς παραγγέλνουμε καφέ στο καφενείο και στα μπιλιάρδα.”

Αυτή είναι η εικόνα που έχουνε οι ξένοι για την Ελλάδα. Κι ο σουλτάνος το γομάρι δεν ξέρει τι του γίνεται. Έτσι δεν είπε ο πασάς της Σκόντρας, όταν ακούστηκε ότι οι ραγιάδες σηκωθήκανε στο Μοριά; Τώρα γυρίστηκε η τάξη. Σουλτάνος είναι ο έλληνας πολιτικός.

Λάβε τη σύγχρονη Ελλάδα σαν ποσότητα και σαν ποιότητα, για να μιλήσουμε με «κατηγορίες». Κι έλα να μας περιγράφεις τι βλέπεις. Σαν ποσότητα πρώτα. Αν αντικρύσουμε τον πληθυσμό της γης σε κλίμακα μικρογραφική ένα προς πέντε εκατομμύρια, 1: 5 χ ΙΟ6, θα βρούμε πως ο πληθυσμός του πλανήτη μας είναι ένα χωριό από χίλιους κατοίκους. Ανάμεσα σ’ αυτούς τους χίλιους οι έλληνες είμαστε δύο άνθρωποι, που τρεκλοπατάμε και αρκουδίζουμε μέσα στο πλήθος. Ζαλισμένοι και φουκαράδες ξετρέχουνε να συναντηθούν μεταξύ τους. Αν τα καταφέρουν να μη σκυλοφαγωθούν, ζητούν να συνεννοηθούν με τους άλλους. Σε μια γλώσσα που δε μιλιέται, και σε μια γραφή που δε διαβάζεται. Λίγο μουστάκι, λίγο πρικοιόύλι, χρώμα τέτζερη αγάνωτου, ζουνάρι, βέλεσι, φούντα, κι αμάν αμάν. Σερβιτόροι και αγωγιάτες όλοι μας. Και κακοί σαράφηδες του μάρμαρου, του ήλιου, και της θάλασσας.

Σαν ποιότητα ύστερα. Είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα. Με μια ιστορία που ο ίδιος τη νομίζει λαμπρή. Και απορεί, πώς και δεν πέφτουν οι ξένοι ξεροί μπροστά στο μεγαλείο της. Οι ξένοι όμως, σαν συλλογιούνται την ελληνική ιστορία, την αρχαία εννοώ, γιατί για τη νέα δεν έχουν ακούσει, και βάλουν απέναντι της εμάς τους νεοέλληνες, φέρνουν στο μυαλό τους άλλες παραστάσεις. Φέρνουν στο μυαλό τους κάποιους καμηλιέρηδες που περπατούν στο Καρνάκ και στη Γκίζα. Τι σχέση ημπορεί νά ‘χουν, συλλογιούνται, ετούτοι οι φελλάχοι του Μισιριού σήμερα με τους αρχαίους Φαραώ, και το βασιλικό ήθος των πυραμίδων τους;

Την ίδια σχέση βρίσκουν οι ξένοι στους σημερινούς έλληνες με τους αρχαίους. Οι θεωρίες των διάφορων Φαλμε-ράυερ έχουν περάσει στους φράγκους. Εμείς θέλουμε να πιστεύουμε ότι τους αποσβολώσαμε με τους ιστορικούς, τους γλωσσολόγους, και τους λαογράφους μας. Λάθος. Κρύβουμε το κεφάλι με το λιανό μας δάχτυλο. Και βέβαια. Πώς μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού ο μέγας γλωσσολόγος Γ. Χατζιδάκις έλεγε αυτά που έλεγε, -ορθά- κι από την άλλη έβριζε το Σολωμό μας αγράμματο, και τη γλώσσα του σκύβαλα και μαλλιαρά μαλλιά;

Σχέση με τους αρχαίους έλληνες έχουμε εμείς, λένε οι γάλλοι, οι εγγλέζοι και οι γερμανοί. Εμείς, που τους ανακαλύψαμε, τους αναστυλώσαμε, τους εξηγήσαμε. Για τους ευρωπαίους οι νεοέλληνες είμαστε μια δράκα ανθρώπων απρόσωπη, ανάμεσα σε βαλκανιλίκι, τουρκο-λογιά και αράπηδες. Είμαστε οι “ορτοντόξ”…

Με το ρούσικο τυπικό στη γραφή, με τους κουμπέδες και τους τρούλλους πάνω από τα σπίτια των χωριών μας, με ακτινογραφίες σωμάτων και σκουληκόμορφες φιγούρες αγίων στους τοίχους των εκκλησιών. Οι ευρωπαίοι βλέπουνε τους πολιτικούς μας να ψηφίζουν στη Βουλή να μπει το «ορθόδοξος» στην ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, κατά τη διαταγή των παπάδων, και κοιτάνε ανακατωμένοι και ναυτιάζοντας κατά το θεοκρατικό Ιράν και τους Αγιατολάχους. Τέτοιοι οι βουλευτές μας, ακόμη και της Αριστεράς. «Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί εκατάστρεψαν το έθνος». Έτσι γράφει ο Παπαδιαμάντης.

Θέλεις νά ‘χεις πιστή την εικόνα του νεοέλληνα; Λάβε το ράσο του γύπα και του κόρακα. Λάβε τις ασπιδωτές κοιλιές των ιερέων, το καλυμμαύκι Μακαρίου Β’ της Κύπρου. Και τα γένεια τα καλογερικά, που κρύβουν το πρόσωπο, καθώς άκοσμοι αγκαθεροί φράχτες τους αγρούς. Και τις κουκουλωμένες καλόγριες, την άλλη έκδοση του φερετζέ της τούρκισσας, και έχεις το νεοέλληνα φωτογραφία στον τοίχο. Απέναντι σε τούτη τη μελανή και γανιασμένη φοβέρα, φέρε την εικόνα του αρχαίου έλληνα, για να μετρήσεις τη διαφορά.

Φέρε τις μορφές των νέων σωμάτων, τις ευσταλείς και τις διακριτές. Να ανεβαίνουν από την Ολυμπία και τους Δελφούς, καθώς λευκοί αργυρόηχοι κρότοι κυμβάλων. Τους ωραίους χιτώνες τους χειριδωτούς, και τα λευκά ιμάτια τα πτυχωτά και τα ποδήρη. Τα πέδιλα από δέρματα μαροκινά, αρμοσμένα στις δυνατές φτέρνες.

Φέρε την εικόνα που μας αφήσανε οι γυναίκες της αρχαίας Ελλάδας. Οι κοντυλογραμμένες, με τις λεπτές ζώνες, τον κυανό κεφαλόδεσμο, και το ζαρκαδένιο τόνο του κορμιού. Οι ελληνίδες του Αργούς και της Ιωνίας, οι λινές και οι φαινομηρίδες. Τρέχουνε στα όρη μαζί με την Αταλάντη. Και κοιμούνται στα κοιμητήρια σαν την Κόρη του Ευθυδίκου.

Όλες και όλοι στηριγμένοι χαρούμενα σε κάποια μαρμάρινη στήλη, σ’ ένα λιτό κιονόκρανο, σε μια κρήνη λευκή της Αγοράς. Με περίγυρα τους ωραίους γεωμετρημένους ναούς, αναπαμένους στο φως και στην αιθρία. Άνθρωποι, και θεοί, και αγάλματα ένα.

Όλα ετούτα, για να συγκρίνεις την παλαιή και τη νέα Ελλάδα, να τα βάλεις και να τα παραβάλεις. Και στήσε τον Φράγκο από δίπλα, να τα κοιτάει και να τα αποτιμά. Με το δίκιο του θά ‘χει να σου ειπεί: “άλλο πράμα η μέρα και το φως, και άλλο η νύχτα και οι μαύροι βρυκολάκοι”. Δε γίνεται να βάλεις στο ίδιο βάζο υάκινθους και βάτα.

Και κάπου θα αποσώσουν επιτιμητικά την κρίση τους:

- Ακούς αναίδεια; Να μας ζητούν κι από πάνω τα ελγίνεια μάρμαρα. Ποιοι μωρέ; Οι χριστιανοχομεΐνηδες;

Αλλά είναι καιρός από τις ασκήσεις επί χάρτου να περάσουμε στα πεδία των επιχειρήσεων. Να κοιτάξουμε την πυρκαγιά που αποτεφρώνει το σπιτάκι μας. Γιατί είμαστε σβησμένοι από τον κατάλογο των εθνών; Γιατί η Μακεδονία γίνεται Σκόπια, η Κύπρος γίνεται τουρκιά, το Αιγαίο διεκδικιέται ως το mare nostrum των Οθωμανών; Γιατί ο πρόεδρος της Τουρκίας είπε πρόσφατα στην Αθήνα, ότι είμαστε μια επαρχία του παλιού οθωμανικού κράτους, που αποσχίσθηκε και πρέπει να μας ξανα-προσαρτήσουν; Γιατί ο Μπερίσα της Αλβανίας έχει να λέει πως οι έλληνες κάνουν διπλωματία που έρχεται από το Μεσαίωνα και τους παπάδες; Γιατί ο Αλέξανδρος βαφτίζεται Ισκεντέρ, και ο Όμηρος Ομέρ Βρυώνης; Γιατί οι διακόσιες χιλιάδες έλληνες της Πόλης γίνανε χίλιοι, και οι τούρκοι της Δυτικής Θράκης θρασομανούν, και γίνουνται όγκος κακοήθης που ετοιμάζει μεταστάσεις;

Γιατί δύο από τους πιο σημαντικούς ποιητές μας, ο μέτριος Σεφέρης κι ο μεγάλος Καβάφης, καταγράφουνται στις διεθνείς ανθολογίες και τους ποιητικούς καταλόγους μισό έλληνες μισό τούρκοι; Γιατί όλα τα αυτονόητα εθνικά μας δίκαια ευρωπαίοι και αλβανοί, βούλγαροι και εβραίοι, ορθόδοξοι και ρούσοι, τούρκοι και βουσμανοαμερικανοί τα βλέπουν σαν ανόητες και μίζερες προκλήσεις, σαν υλακές και κλεφτοεπαιτείες; Ποια τύφλωση μας φέρνει να μη βλέπουμε ότι στα μάτια των ξένων εκαταντήσαμε πάλι οι παλαιοί εκείνοι γραικολιγούρηδες; Οι esurientes graeculi του Γιουβενάλη και του Κικέρωνα;

Το πράγμα έχει και περιγραφή και ερμηνεία. Μέσα στη χώρα, μέσα στην παιδεία δηλαδή και την παράδοση μας, εμείς περνάμε τους εαυτούς μας λιοντάρια, εκεί που οι έξω από τη χώρα μας βλέπουνε ποντίκια. Θαρρούμε πως είμαστε τα παιδόγγονα του Αριστοτέλη και του Αλέξανδρου. Οι ξένοι όμως σε μας βλέπουνε τις μούμιες που βρεθήκανε σε κάποια ασήμαντα Μασταβά. Γιατί; Τα διότι είναι πολλά. Όλα όμως συρρέουν σε μια κοίτη. Σε μια απλή εξίσωση με δύο όρους και ένα ίσον. Είναι ότι: νεοέλληνες ίσον ελληνοεβραίοι.

Αν εφαρμόσουμε αυτή την εξίσωση στα πράγματα, θα μας δώσει δύο γινόμενα. Το πρώτο είναι ότι ζούμε σε εθνική πόλωση. Το δεύτερο, ακολουθία του πρώτου, ότι ζούμε χωρίς εθνική ταυτότητα. Ότι οι νεοέλληνες είμαστε ελληνοεβραίοι σημαίνει το εξής: ενώ λέμε και φωνάζουμε και κηρύχνουμε ότι είμαστε έλληνες, στην ουσία κινιόμαστε και υπάρχουμε και μιλάμε σα να είμαστε εβραίοι. Αυτή είναι η αντίφαση. Είναι η σύγκρουση και η αντινομία που παράγει την πόλωση. Και η πόλωση στην πράξη γίνεται απώλεια της εθνικής ταυτότητας. Και το τελευταίο τούτο σημαίνει πολλά. Στην πιο απλή διατύπωση, σημαίνει νά ‘σαι τουρκόγυφτας, και να ζητάς να σε βλέπουν οι άλλοι πρίγκιπα. Σημαίνει νά ‘σαι η μούμια των Μασταβά, και να ζητάς από τους ευρωπαίους να σε βλέπουν ιδιοκτήτη της Ακρόπολης. Σημαίνει να σε θωρείς λιοντάρι, και οι ξένοι να σε λογαριάζουνε πόντικα. Απώλεια της εθνικής ταυτότητας είναι να σε βλέπουν οι άλλοι αρκουδόρεμα, και συ να τους φωνάζεις πως ντε και καλά είσαι η Ολυμπία. Και ύστερα να τους ζητάς Ολυμπιακούς αγώνες στην καλογρέζα. Χλευαστικό του καλογριά.

Είναι μεγάλη ιστορία να πιαστώ να σε πείσω, ότι οι νεοέλληνες από τους αρχαίους έχουμε μόνο το τομάρι που κρέμεται στο τσιγκέλι του σφαγέα, θέλει κότσια το πράμα. Θέλει καιρό και κόπο. Θέλει σκύψιμο μέσα μας, και σκάψιμο βαθύ. Και κυρίως αυτό: θέλει το μεγάλο πόνο.

Θα σε καλέσω όμως σ’ έναν απλό περίπατο. Θα κάνουμε ένα πείραμα, που λένε οι φυσικοί. Για νά ‘χουμε αποτέλεσμα έμπεδο. Και η γνώση που θα κερδίσουμε νά ‘ναι σίγουρη. Θα επιχειρήσουμε μια στατιστική έρευνα. Θα διατρέξουμε τη χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη. Θα ρωτήσουμε νεοέλληνες απ’ όλες τις τάξεις και όλα τα επίπεδα. Γυναίκες και άντρες, γερόντους και παιδιά, αγράμματους και επιστήμονες, φτωχούς και πλούσιους να μας ειπούν τι γνωρίζουν για την αρχαία Ελλάδα. Ζητούμε μια γνώση σοβαρή και υποψιασμένη. Όχι φολκλόρ και γραφικότητες. Όχι δηλαδή ο Ηρακλής μωρό έπνιξε τα φίδια· ότι ο Αρχιμήδης εχάραζε κύκλους στην άμμο- ούτε τάν ή επί τάς, μέτρον άριστον και τον Μινώταυρος στην Κρήτη. Αλλα να μας ειπούνε, δηλαδή, αν έχουνε ακουστά τα ονόματα Εμπεδοκλής, Αναξίμανδρος, Αριστόξενος ο Ταραντίνος, Διογένης Λαέρτιος, Αγελάδας, Λεύκιππος, Πυθαγόρας ο Ρηγίνος, Πυθέας.

Να μας ειπούνε, πόσοι φιλόλογοι, έξω από τα σχολικά κολυβογράμματα, έχουν διαβάσει στο πρωτότυπο τρεις διάλογους του Πλάτωνα, δύο Νεμεόνικους του Πινδάρου, την Ωδή στην αρετή του Αριστοτέλη, έναν Ομηρικό Ύμνο. Να μας πουν αν ξέρουν ότι στη διάλεξη του για την αρετή ο Πλάτων έκαμε στους ακροατές του ένα μάθημα γεωμετρίας, ότι η Ακρόπολη των Αθηνών είναι δωρικό, και όχι ιωνικό καλλιτέχνημα, ότι η διδασκαλία τραγωδίας στο θέατρο ήταν κήρυγμα από άμβωνος, ότι η θρησκεία των ελλήνων ήταν αισθητική προσέγγιση των φυσικών φαινομένων.

Δε νομίζω, αναγνώστη μου, ότι σε όλα αυτά τα επίπεδα η έρευνα μας θα δώσει ποσοστά γνώσης και κατοχής σε βάθος του κλασικού κόσμου από τους νεοέλληνες που να υπερβαίνουν τους δύο στους χίλιους.

Τι φωνάζουμε τότε, και φουσκώνουμε, και χτυπάμε το κούτελο στο μάρμαρο ότι είμαστε έλληνες; Για το θεό δηλαδή. Παράκρουση και παραφροσύνη…

Θα μου ειπείτε:

- Μήπως και οι ευρωπαίοι γνωρίζουν σε τέτοιο βάθος την αρχαία Ελλάδα;

Θα σας ειπώ:

-Όχι. Αλλά οι ευρωπαίοι δεν καυχιούνται ότι είναι έλληνες, όπως εμείς. Καυχιούνται ότι είναι γάλλοι, και ιταλοί, και βέλγοι.

Γιατί αυτό είναι στην ουσία της η αρχαία Ελλάδα. Δεν είναι τα πασουμάκια του Ηρακλή στο παλάτι της Ομφάλης. Ούτε ο Οδυσσέας με το παλούκι του στη σπηλιά του Κύκλωπα. Η αρχαία Ελλάδα είναι ένας πολιτισμός ασύγκριτος. Μια κοσμοθεωρία πλήρης. Ένας τρόπος ζωής ολοκληρωμένος και τέλειος. Είναι η πιο κοντά στη φύση και στη φυσική αϊδιότητα κοινωνία, που έσωσε να δημιουργήσει ο άνθρωπος. Δεν είναι τυχαίο που λέξεις ελληνικές, όπως μουσική, θέατρο, οργασμός, φιλοσοφία, μαθηματικά, φυσική, δημοκρατία, γεωμετρία, πολιτική, περάσανε σε όλες τις γλώσσες των εθνών του OHE σήμερα. Και με τις λέξεις αυτές ζουν και δηλώνουν τις βαθύτερες ουσίες του ανθρώπινου βίου τα δισεκατομμύρια του πλανήτη. Δεν είναι τυχαίο, που όχι μόνο ο πλανήτης αλλά και ο ουρανός, το σύμπαν ολόκληρο είναι κατάσπαρτο με τις ελληνικές λέξεις και με τα ελληνικά γράμματα που ονομάζουν διεθνώς τους αστερισμούς, και τους φωτεινότερους αστέρες του κάθε αστερισμού. Κοίτα πρόχειρα το εξώφυλλο της “Γκέμμας“.

Όχι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο. Εκείνο που είναι τυχαίο, είναι πως ο λαός που κατοικεί σήμερα στη χώρα που παλαιά την εκατοίκησαν οι έλληνες, ονομάζουνται έλληνες. Η έρευνα μας έδειξε ότι μόνο έλληνες δεν είναι. Γιατί τους έλληνες ούτε τους βλέπουν ούτε τους γνωρίζουν.

Από το Ελληνικό ερχόμαστε στό Εβραίικο. Ερωτάμε το ίδιο στατιστικό δείγμα, το ευρύ και το πλήρες, αν έχουν ακουστά τα ονόματα Μωϋσής, Αβραάμ, Ησαΐας, Ηλίας με το άρμα, Νώε, Βαφτιστής, Εύα η πρωτόπλαστη, Ιώβ, ο Δαναήλ στο λάκκο, η Σάρα που γέννησε με εξωσωματική. Και όχι μόνο τα ονόματα, αλλά και τις πράξεις ή τις αξίες που εκφράζουν αυτά τα ονόματα.

Υπάρχει γριά στην επικράτεια που να μην τους ξεύρει τούτους τους εβραίους; Δεν υπάρχει ούτε γριά, ούτε ορνιθοκλόπος στις Σποράδες, ούτε κλεφτογιδάς στην Κρήτη. Εδώ τα ποσοστά αντιστρέφουνται. Στους χίλιους νεοέλληνες τα ναι γίνουνται ενιακόσια τόσα, και τα όχι δύο. Και δεν ξεύρουν μόνο τα ονόματα, αλλά είναι έτοιμοι να σου κάνουν αναλύσεις στην ουνιβερσιτά και στην ακαντέμια για τις ηθικές και άλλες αξίες που εκφράζει το κάθε όνομα.

Μ’ ένα λόγο, ο μέγας και ο βαθύς εβραίικος πολιτισμός -δεν ειρωνεύομαι, κυριολεκτώ- μέσα από τη χριστιανική του μετάλλαξη, κι αυτή πια δεν είναι ούτε μεγάλη ούτε βαθιά, πέρασε ως το μυελό των οστών και στη διπλή σπείρα του DNA όλων των νεοελλήνων. Ένα μόνο δε γνωρίζουν. Ότι ο σπουδαίος αυτός πολιτισμός είναι εντελώς αντίθετος με τον πολιτισμό της κλασικής Ελλάδας. Το αρνί και ο λύκος. Ο πάμφωτος ναός της Αφαίας στην Αίγινα, και το μονύδριο της αγίας Ελεούσας στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων, με την αγράμματη καλόγρια που κυνηγά τις έγκυες και τις λεχώνες, γιατί ‘ναι μαγαρισμένες, λέει.

Έλληνες θα ειπεί δύο και δύο τέσσερα στη γη. Όχι δύο και δύο είκοσι δύο στον ουρανό.

Έλληνες θα ειπεί να τελείς στους νεκρούς τις χοές της Ηλέκτρας. Όχι κεριά στους νεκρόλακκους, και δηνάρια στο σακούλι του τουρκόπαπα.

Έλληνες θα ειπεί να προσκυνάς τακτικά στους Δελφούς το “γνώθι σαντόν”. Όχι να κάνεις την εξομολόγηση στους αγράμματους πνευματικούς και στους μαύρους ψυχοσώστες.

Έλληνες θα ειπεί να σταθείς μπροστά στη στήλη του Κεραμεικού και να διαβάσεις το επιτύμβιο: “στάθί και οϊκτιρον”. Σταμάτα, και δάκρυσε· γιατί δε ζω πιά. Κι όχι να σκαλίζεις πάνω σε σταυρούς κορακίστικα λόγια και νοήματα: προσδοκώ ανάσταση νεκρών.

Έλληνες θα ειπεί το πρωί να γελάς σαν παιδί. Το μεσημέρι να κουβεντιάζεις φρόνιμα. Και το δείλι να δακρύζεις περήφανα. Κι όχι το πρωί να κάνεις μετάνοιες στα τούβλα. Το μεσημέρι να γίνεσαι φοροφυγάς στο κράτος και επίτροπος στην ενορία σου. Και το βράδυ να κρύβεσαι στην κώχη του φόβου σου, και να ολολύζεις σα βερέμης.

Ακόμη κι ο Ελύτης, καθώς εγέρασε, τό ‘ριξε στους αγγέλους και στα σουδάρια. Τι απογοήτεψη…

Έλληνες θα ειπεί όσο ζεις, να δοξάζεις με τους γείτονες τον ήλιο και τον άνθρωπο. Και να παλεύεις με τους συντρόφους τη γη και τη θάλασσα. Και σαν πεθάνεις, να μαζεύουνται οι φίλοι γύρω από τη μνήμη σου, να πίνουνε παλιό κρασί, και να σε τραγουδάνε:

Τρεις αντρειωμένοι εβούλησαν να βγουν από τον Άδη,
Ένας το Μάη θέλει να βγει κι άλλος τον Αλωνάρη,
Κι ο Δήμος τ’ αγια-Δημητριού ν’ ανοίξει γιοματάρι.

Μια λυγερή τους άκουσε, γυρεύει να την πάρουν.

Κόρη, βροντούν τ’ ασήμια σου, το φελλοκάλιγό σου,

και τα χρυσά γιορντάνια σου, θα μας ακούσει ο Χάρος.

                                                                                          (Από το "ΓΚΕΜΜΑ")

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ Γ. ΣΕΦΕΡΗ.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ 75 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ Γ. ΣΕΦΕΡΗ, ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1936. ΟΙΚΙΑ ΦΛΩΡΟΥ, ΑΙΓΙΝΑ. Όσο προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα, ζω ολοένα με το εντονότατο συναίσθημα πως δεν είμαστε στην Ελλάδα, πως αυτό το κατασκεύασμα που τόσο σπουδαίοι και ποικίλοι απεικονίζουν καθημερινά δεν είναι ο τόπος μας αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτα δεν είναι πιο πικρό. Ωστόσο νομίζω πως αυτό το συναίσθημα, συνειδητό ή όχι -αδιάφορο, χαραχτηρίζει όσους από τους ανθρώπους μας των εκατό τόσων τελευταίων χρόνων αξίζει να τους λογαριάσει κανείς. Οι μεγάλοι κολυμπητάδες, που αγωνίστηκαν, όσο κρατούσαν τα μπράτσα τους, να φτάσουν και να ιδούνε από πιο κοντά αυτό το σκληρό νησί του Αιόλου, την άλλη Ελλάδα.

ΤΕΤΑΡΤΗ, 5 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1938, ΑΘΗΝΑ. Ο τόπος αυτός που μας πληγώνει, που μας εξευτελίζει. Η Ελλάδα γίνεται δευτερεύουσα υπόθεση, όταν συλλογίζεται κανείς τον Ελληνισμό. Ό,τι από την Ελλάδα μ’ εμποδίζει να σκεφτώ τον Ελληνισμό, ας καταστραφεί. Αν ήταν δίκαιο να μεγαλώσει ο τόπος αυτός, δεν ήταν για να έχουμε περισσότερους βουλευτές, νομάρχες ή χωροφύλακες· ήταν για να μπορέσει ν’ αναπτυχθεί σε μια γωνιά της γης ο Ελληνισμός -αυτή η ιδέα της ανθρώπινης αξιοσύνης και της ελευθερίας, όχι αυτή η αρχαιολογική ιδέα.
Δεν πιστεύω σ’ αυτούς τους ανθρώπους που φλυαρούν, ή στους άλλους που δεν ξέρουν τι κάνουν· δεν εννοώ να βουλιάξω μέσα στην απερίγραπτη μιζέρια των χαρακτήρων -πιστεύω σε δυο-τρεις ιδέες που προχωρούν, και τώρα ακόμη, ύστερ’ από χιλιάδες χρόνια, σ’ αυτή τη γλώσσα. Γι’ αυτές τις δυο-τρεις ιδέες που πρέπει να ζήσουν εδώ, και μονάχα εδώ θα μπορούσαν να ζήσουν καθώς τις σκέπτομαι, υπομένω αυτή την αθλιότητα.

Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Γ΄. 16 Απρίλη 1934 – 14 Δεκέμβρη 1940, Ίκαρος, Αθήνα 1984

ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΗΚΕ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΣΤΟ ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ!

ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΗΚΕ, ΜΕΤΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΥΘΙΣΗ ΤΟΥ, ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΣΤΟ ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ!

Η μεγάλη αρχαία πόλη Ηράκλειο, που άκμασε στην αρχαιότητα και αναφέρεται μάλιστα από τον Ηρόδοτο, ο οποίος τη συνδέει και με ταξίδι εκεί της Ελένης και του Πάρι της Τροίας, ανακαλύφθηκε στη θάλασσα της Αιγύπτου, όπου είχε βυθισθεί πριν 1500 χρόνια. Η ανακάλυψη αυτή θεωρείται από τους ειδικούς πολύ μεγάλης σημασίας και αναμένεται να φέρει πολλές ανατροπές στην ιστορία, δεδομένου ότι μεταξύ των πολύ εντυπωσιακών ευρημάτων έχουν βρεθεί και πολλές επιγραφές, που αναμένεται να ρίξουν φως σε πολλές άγνωστες πτυχές της ιστορίας.

Δείτε παρακάτω σχετικές φωτογραφίες από τις θαλάσιες έρευνες.

 

ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΡΚΑΣ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΣΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΚΗ "ΧΡΥΣΗ ΒΙΒΛΟ" ΤΩΝ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΩΝ ΩΣ "ΕΙΣ ΕΛΛΗΝ".

Ο ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΡΚΑΣ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΟΤΑΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ, ΠΟΥ, ΠΑΡ' ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΤΟΥ, ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΣΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΚΗ "ΧΡΥΣΗ ΒΙΒΛΟ" ΤΩΝ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΩΝ, ΩΣ "ΕΙΣ ΕΛΛΗΝ".

Πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι, κατά καιρούς, επισκέφθηκαν την Αρκαδία και αρκετοί από αυτούς ανεζήτησαν σ' αυτήν την πνευματική γενέθλια γη. Υπήρξαν όμως και αρκετοί γηγενείς Αρκάδες, που, εφορμόμενοι από την Αρκαδία, άνοιξαν τα φτερά τους και περιπλανήθηκαν σε ξένους τόπους, πολλές φορές μακρινούς, ακολουθώντας την μοίρα των πολύ αρχαίων προγόνων τους. Οι πιό πολοί από αυτούς είχαν σπουδαία επιτεύγματα, αλλά παρέμειναν άσημοι, ή τους σκέπασε η λήθη... Ένας από αυτούς τους ξεχασμένους είναι και ο καταγόμενος από την Βυτίνα Παναγιώτης Ποταγός, γιατρός, φιλόσοφος και εξερευνητής του 19ου αιώνα, που έκανε αδιανόητα, για την εποχή του, ταξίδια σε χώρες πού μακρινές όπως το Ιράκ, η Περσία, το Αφγανιστάν, η Μογγολία, η Βόρεια Κίνα, η Κεντρική Αφρική και το Κογκό.

Παραθέτουμε παρακάτω μία αναφορά σε αυτόν από την Αρκαδική εφημερίδα "Στεμνίτσα".

Χρόνια 110 από το θάνατο του σκεπασμένος από τη λησμονιά ο Αρκάς ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΟΤΑΓΟΣ Ιατροφιλόσοφος – Εξερευνητής του 19ου αιώνα (του Δημ. Δρακόπουλου)

Ο Παναγιώτης Ποταγός γεννήθηκε στη Βυτίνα το 1839. Έμεινε ορφανός από πατέρα σε ηλικία έξι μηνών. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αναγορεύθηκε διδάκτωρ.
Μετά τη βράβευση του στον Μαυροκορδάτειο διαγωνισμό αναχώρησε για το Παρίσι όπου συμπλήρωσε τις επιστημονικές του γνώσεις.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί εκδηλώθηκε μεγάλη επιδημία χολέρας. Ο νεαρός γιατρός Παναγιώτης Ποταγός διακρίθηκε τότε για την αλτρουϊστική του δράση, κέρδισε δε την αγάπη και την εκτίμηση των συναδέλφων του και τιμήθηκε από τη Γαλλική Κυβέρνηση.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1866 και για ένα χρόνο περίπου άσκησε το λειτούργημα του γιατρού στο χωριό του πατριού του, στη Στεμνίτσα.
Πνεύμα ανήσυχο και ερευνητικό καθώς ήταν ο Παναγιώτης Ποταγός, καλλιεργούσε από χρόνια στο μυαλό του την ιδέα ενός εξερευνητικού ταξιδιού. Τις απόκρυφες αυτές σκέψεις του δεν τις εκμυστηρεύθηκε φυσικά σε κανέναν και προ πάντων δεν ήθελε να μάθουν τίποτε οι γονείς του φοβούμενος ότι θα αντιδρούσαν.
Έτσι, στις 12 Νοέμβρη του 1867, επρόκειτο να επιστρέψουν στην Ελλάδα με τον «ατμοδρόμωνα» «ΕΛΛΑΣ», ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ και η Βασίλισσα Όλγα, μέχρι πριν λίγο καιρό πριγκίπισσα της Ρωσίας. Οι γάμοι είχαν γίνει στις 15 Οκτώβρη στην Πετρούπολη με τη μεγαλοπρέπεια και την επιβλητικότητα που άρμοζε σε τέτοιες τελετές. Σε λίγες μέρες θα έφθαναν στον Πειραιά.
Ο Παναγιώτης Ποταγός κατάλαβε πως η ευκαιρία που του παρουσιαζόταν να φύγει από τη Στεμνίτσα ήταν μοναδική.
Έτσι, την προηγουμένη, την ώρα που η οικογένεια ήταν συγκεντρωμένη στην τραπεζαρία, στράφηκε προς τους γονείς του και τους είπε: Αύριο φεύγω για την Αθήνα. Σαν αιτία, τους πρόβαλε την άφιξη των βασιλέων και την αγορά επιστημονικών βιβλίων. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που έβλεπε τους γονείς του.
Πνεύμα ανήσυχο και ερευνητικό καθώς ήταν ο Παναγιώτης Ποταγός επιχείρησε τολμηρά για την εποχή του εξερευνητικά ταξίδια. Η περιήγηση του αρχίζει το 1867 και διαρκεί δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια μέχρι το 1883. Κατά το διάστημα αυτό διέσχισε δύο φορές την ασιατική ήπειρο και εισχώρησε στις άγνωστες και αφιλόξενες εκτάσεις της κεντρώας Αφρικής και πολύ πέρα από το σημείο που είχε φθάσει ο Georg Schweinhurt (γερμανός βοτανολόγος και εξερευνητής).
Ξεκινώντας την περιήγηση του ο σύγχρονος αυτός Οδυσσέας ακολουθεί τα χνάρια του Μεγάλου Μακεδόνα στρατηλάτη και του αήττητου στρατού του, ακολουθεί τη μεγάλη ιστορική του πορεία στα βάθη της Ασίας, διορθώνει αναφορές άλλων συγγραφέων που σχετίζονται με την πολυθρύλητη εκστρατεία του, ψάχνει παντού για Ελληνικά κατάλοιπα στη γλώσσα, στα ήθη, στα έθιμα, στις δοξασίες και βρίσκεται μπροστά σε ένα θαύμα. Όλη η αραβόφωνη Ασία έφερε βαθιά χαραγμένα πάνω της τα ίχνη του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Πολλοί πρίγκηπες και βασιλιάδες που συναντά έχουν συνείδηση ελληνική και νιώθουν ότι είναι απόγονοι των Μακεδόνων και του ξακουσμένου αρχηγού τους του Μ. Αλεξάνδρου.
Όμως, το κορυφαίο του επίτευγμα υπήρξε η ανακάλυψη του μεγάλου ποταμού «Μπόμου» της Αφρικής, αγνώστου και μη καταγεγραμμένου στους χάρτες της εποχής (1887) χωρίς τη βοήθεια επιστημονικών οργάνων και χωρίς την παραμικρή αρωγή από τις Ελληνικές Κυβερνήσεις, που του συμπεριφέρθηκαν με τον ελεεινότερο τρόπο. Αντί δηλαδή να τον αγκαλιάσει και να τον δαφνοστεφανώσει για τους άθλους του, πολιτική και πνευματική ηγεσία, του γύρισαν την πλάτη αδιαφορώντας για τα επιτεύγματα του που ωστόσο επαινέθηκαν από κορυφαίους Ευρωπαίους διανοούμενος και τη Γεωγραφική Εταιρεία των Παρισίων. Ήταν μάλιστα τόσο σημαντικό το έργο του, ώστε ο βασιλιάς του Βελγίου Λεοπόλδος ο Β΄ τον προσκάλεσε στις Βρυξέλλες και του ζήτησε να γράψει το όνομά του στη Χρυσή Βίβλο των εξερευνητών δίπλα στα μεγάλα ονόματα που ήσαν γραμμένα εκεί. Και ο Ποταγός, αυτή η άδολη και πονεμένη ψυχή, αντί του ονόματός του έγραψε με κεφαλαία γράμματα «ΕΙΣ ΕΛΛΗΝ», κληροδοτώντας έτσι τη μοναδική αυτή τιμή στην αγαπημένη του πατρίδα. Και μόνον η πράξη του αυτή φθάνει για να τον χαρακτηρίσει μεγάλο άνδρα, υπέροχο ανάστημα, άξιο τέκνο της πατρίδας.
Από τις Βρυξέλλες, μέσω Παρισίων, πήγε στη Μασσαλία και από εκεί επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια. Με ορμητήριο το Σουέζ και οδηγό τη Βίβλο, περιηγήθηκε την Αραβική χερσόνησο ακολουθώντας το δρομολόγιο του Μωυσέως. Από την περιοχή του Σινά πήγε στη Δαμασκό για να καταλήξει τελικά στα Άδανα της Κιλικίας. Από εκεί έστειλε ένα από τα συγγράμματα του προς το Υπουργείο Παιδείας για αξιολόγηση συνοδευόμενο από έγγραφο, στο οποίο σημείωνε ότι η Κυβέρνηση μπορεί να αναλάβει την έκδοσή του, εφόσον το έβρισκε σπουδαίο για το έθνος και ωφέλιμο για την επιστήμη. Έμεινε στα Άδανα επί ένα χρόνο και τρεις μήνες περίπου, περιμένοντας κάποια απάντηση. Στο διάστημα αυτό έγραψε προς το Υπουργείο πέντε φορές. Του κάκου όμως. Καμία απάντηση, θετική ή αρνητική δεν έλαβε σχετικά με την τύχη των χειρογράφων του. Απελπισμένος, χωρίς να ξέρει τι απέγιναν οι σημειώσεις του εγκατέλειψε τα Άδανα και γύρισε στην Αθήνα στις 14 Φλεβάρη του 1883 ύστερα από απουσία δεκαπέντε χρόνων.
Αμέσως μετά την άφιξη του παρουσιάσθηκε στο βασιλιά Γεώργιο Α΄ εκθέτοντας τα παράπονα του εναντίον του υπουργείου Παιδείας. Αφού τον άκουσε ο βασιλιάς, του υπεσχέθη ότι εντός της ημέρας θα έστελνε τον υπασπιστή του στον Υπουργό Παιδείας. Μετά λίγες μέρες τον επισκέφθηκε ο υπασπιστής του Βασιλιά και του ανακοίνωσε ότι η Α.Μ. έστειλε την αναφορά του στο Υπουργείο και ότι ελπίζει μετά λίγες μέρες πως θα έχουν απάντηση.
Πέρασαν είκοσι μέρες. Στο διάστημα αυτό ο Ποταγός επισκέφθηκε τρεις φορές τον γραμματέα των ανακτόρων Καλίνσκι. Οι απαντήσεις όμως του τελευταίου και τις τρεις φορές ήταν στερεότυπες και λακωνικές: Δεν έχουμε λάβει ακόμα απάντηση κύριε Ποταγέ. Μετά ταύτα ο Ποταγός πήγε ο ίδιος στο Υπουργείο για να ξεδιαλύνει το μυστήριο. Αφού επί ημέρες τον παρέπεμπαν από γραφείο σε γραφείο, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κάποιος από αυτούς και χωρίς να τα διαβάσει τα πέταξε στο καλάθι των αχρήστων… Επειδή δεν έβγαζε άκρη με το προσωπικό, πήγε στον Υπουργό Βουλπιώτη. Τελικά βρήκε ένα μέρος των χειρογράφων του.
Όμως πολλές ιστορικές σημειώσεις του καθώς και πληροφορίες που αφορούσαν στην πανίδα και χλωρίδα πολλών περιοχών που είχε επισκεφθεί, είχαν χαθεί για πάντα.
Μια μέρα συνάντησε τον πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη που ήταν μαζί με τον υπουργό Βουλπιώτη και τόλμησε να τους ζητήσει να τον διορίσουν έφορο στην Εθνική Βιβλιοθήκη, δεδομένου ότι είχε περιέλθει εις εσχάτην οικονομική ένδεια. Η απάντηση ήταν αρνητική. Ποτισμένος χολή από την πολιτεία που του γύρισε την πλάτη, πήρε από το Υπουργείο όσα χειρόγραφα μπόρεσε να βρει και πήγε στο Πανεπιστήμιο.
Ήταν τελευταία του ελπίδα. Εκεί ζήτησε από τον πρύτανη το εκτενές κείμενο που είχε σταλεί στην Πρυτανεία τυπωμένο σε πέντε αντίτυπα πριν τέσσερα χρόνια από τη Γεωγραφική Υπηρεσία Παρισίων. Το κείμενο συνοδευόταν από σχετικό έγγραφο στο οποίο οι Γάλλοι σοφοί συνιστούσαν στη Σύγκλητο την έκδοση του σπουδαίου αυτού συγγράμματος. Ο Πρύτανης (Πρύτανης ήταν ο Παναγιώτης Κυριακός) έδωσε εντολή να αναζητηθούν, τόσο το έγγραφο, όσο και το σχετικό κείμενο. Ύστερα από έρευνα εντοπίσθηκαν σε ογκώδη φάκελλο που είχε σχηματισθεί. Κανείς ωστόσο, δεν είχε μπει στον κόπο να του ρίξει έστω μια ματιά. Όταν ο Πρύτανης Παναγιώτης Κυριακός διάβασε το περιεχόμενο του Γαλλικού δημοσιεύματος έμεινε άναυδος. Δεν πίστευε στα μάτια του. Να υπάρχει στο Πανεπιστήμιο τέτοιος θησαυρός και κανείς να μην έχει αντιληφθεί τόσα χρόνια την αξία του; Ντροπή. Αμέσως έδωσε εντολή στον γραμματέα να ειδοποιήσουν τον Ποταγό πως τον ζητά επειγόντως. Λίγες ώρες αργότερα ο Π. Ποταγός στεκόταν μπροστά στον Πρύτανη. Ο τελευταίος τον χαιρέτησε, έβγαλε τα ματογυάλια του και του είπε βαθιά συγκινημένος: «Αγαπητέ κύριε συνάδελφε, σας συγχαίρω από βάθους καρδίας. Το μνημειώδες έργο σας αποτελεί πράγματι εθνικό θησαυρό. Θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου προκειμένου να εκδοθεί σε  τόμο». Αμέσως την επομένη υπέβαλε στη Σύγκλητο αναφορά στην οποία, αφού εξηγούσε το μεγάλο έργο του Π. Ποταγού και παρέθετε  τις επαινετικές κριτικές των  επιστημόνων  της Γεωγραφικής  Υπηρεσίας των Παρισίων για το έργο του, ζητούσε να εγκρίνει έκτακτη πίστωση για την έκδοση του συγγράμματος. Η σύγκλητος ενέκρινε ομόφωνα πίστωση 5.000 δρχ. Μάλιστα ο καθηγητής Δημήτριος Στρούμπος μετά την ανάγνωση της μελέτης αναφώνησε: «Μα πρόκειται για έργο υπεράνθρωπο. Έργο  που τιμά την πατρίδα μας, αφού και από ξένους ακόμα χαρακτηρίζεται εθνικό».
Μετά την έγκριση του ποσού, ο Πρύτανης επισκέφθηκε τον Υπουργό Οικονομικών Βουλπιώτη,  του ανακοίνωσε της απόφαση της Συγκλήτου και του συνέστησε να εγκρίνει  την πίστωση. Μάλιστα παρατήρησε ότι ο Ποταγός λόγω των πολύχρονων εξερευνητικών του ταξιδιών δεν είχε πλέον  τους απαιτούμενους πόρους για την έκδοση του μεγάλου αυτού έργου. Η απάντηση του Υπουργού Παιδείας Βουλπώτη ήταν αρνητική, ότι δεν υπάρχουν κονδύλια με την αμίμητη φράση: Περίμενε τόσα χρόνια. Ε, ας περιμένει μερικά ακόμα!!!»
Αλίμονο. Το Ελληνικό Κράτος από τότε θα γνωρίσει πολλούς Βουλπιώτηδες που, θρονιασμένοι σε κάποιες αναπαυτικές πολυθρόνες του Υπουργείου «α-παιδείας» θα φροντίσουν να θάψουν επιμελώς τα έργα των Ποταγών του μέλλοντος. Ας είναι. Στην Ελλάδα του χθες, του σήμερα και του αύριο, οι φελλοί πάντοτε  επέπλεαν και πάντοτε θα επιπλέουν. Αρκεί να αναφέρω το εξής χαρακτηριστικό: Λίγα χρόνια πριν τον Βουλπιώτη, στο ίδιο Υπουργείο Παιδείας, με υπουργό τον Ιωάννη Βαλασόπουλο, ο οποίος όταν ύστερα από επιμονή του Ερρίκου Σλήμαν για το θέμα του θησαυρού των Μυκηνών και της Τροίας έφτασε στη Βουλή, εκστόμισε το αθάνατο εκείνο: «Να μαζέψει ο κύριος Σλήμαν τα τσουκαλάκια του από εδώ και να μας αφήσει ήσυχους!!!».
Ο Παναγιώτης Ποταγός πέθανε πάμπτωχος, πικραμένος και απογοητευμένος από την κρατική αστοργία στο χωριό «Νύμφες» της Κέρκυρας τον Φεβρουάριο του 1903 σε ηλικία 64 ετών.
Σήμερα, δυστυχώς η λησμονιά έχει σκεπάσει τον Παναγιώτη Ποταγό και το πολύπτυχο έργο του που πρόσφερε στην ανθρωπότητα. Και λέω δυστυχώς, γιατί όλοι, λίγο πολύ στο σπίτι ή στο σχολείο μάθαμε τα κατορθώματα του Μάρκο Πόλο, του Τζέιμς Κουκ, του Άμουνσεν κ.π.α. Κανείς μα κανείς δε έμαθε κάτι για τον μεγάλο αυτόν Έλληνα εξερευνητή που σφράγισε με το έργο του μια ολόκληρη εποχή. Το έργο του είναι γνωστό μόνο σε έναν περιορισμένο κύκλο της Γεωγραφικής Υπηρεσίας, ή είναι γνωστό σε γενικές γραμμές στους κατοίκους της Βυτίνας.
Σήμερα στο Κογκό, στην πόλη Isiro (πρ. Paulis) μια από τις μεγαλύτερες λεωφόρους φέρνει  το όνομα «AVUE P. POTAGOS».
Τέλος, στην κεντρική πλατεία της γενέτειρας του Π. Ποταγού, Βυτίνα, υπάρχει προτομή εξ ορειχάλκου, έργο του γλύπτη Θ. Βασιλόπουλου ως και δυο σχεδιαγράμματα του εξερευνητικού οδοιπορικού του στην Ασία και Κεντρώα Αφρική μετά από φροντίδες και έξοδα των Ελλήνων της Αφρικανικής Ηπείρου.

(Σαν Επίλογος… Μετά τον θάνατο του πατέρα, του Π. Π., η μητέρα του παντρεύτηκε τον, από Στεμνίτσα, Αθανάσιο Κανδρή και εγκαταστάθηκαν στη Στεμνίτσα. Η μητέρα, του Π. Π., απέκτησε με τον Αθ. Κανδρή επτά παιδιά χαρίζοντας στον Παναγιωτάκη επτά χαριτωμένα αδέρφια: Τον Νίκο που έγινε Φαρμακοποιός, τον Γιάννη, που σπούδασε και αυτός  Ιατρική, τον Χρήστο, που ασχολήθηκε με χρηματιστηριακές δραστηριότητες, και τα τέσσερα κορίτσια: την Ελένη, τη Δουδού, την Ελπινίκη, και την Ερασμία, που όλες τους καλοπαντρεύτηκαν).

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΟΣΚΑΡ ΓΟΥΑΙΛΝΤ ΣΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑ.

Ο ΔΙΑΣΗΜΟΣ  ΟΣΚΑΡ ΓΟΥΑΙΛΝΤ, ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΕ ΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑ.

 

Διαχρονικά είναι πολλοί εκείνοι από τους σπουδαίους ανθρώπους των γραμμάτων, του πνεύματος, των τεχνών και όχι μόνον, από διάφορες χώρες ανα την Υφήλιο, που υπακούοντας σε μία εσωτερική τάση επισκέφθηκαν την Αρκαδία. Ένας από αυτούς είναι και ο πολύ γνωστός συγγραφέας και ποιητής Όσκαρ Γουάιλντ. Η επίσκεψη αυτή του Γουάιλντ συνέβη τότε που βρισκόταν στην Ιταλία, ως υπότροφος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης (1874-1878)… Τότε ήταν που εκμεταλεύτηκε την ευκαιρία και με πλοίο έφθασε στο Κατάκωλο, αποπλέοντας από το Μπρίντεζι και από εκεί ήρθε στην Ολυμπία, περνώντας στη συνέχεια στην Αρκαδία. Στο σύντομο αυτό ταξίδι του, μάλιστα, συνοδευόταν από τον φιλέλληνα, ιστορικό και φιλόλογο Τζων Πέτλαντ Μάχαφυ.

Πρέπει να σημειωθεί, ότι το πρόσωπο, που είχε εμπνεύσει τον Γουάιλντ ήταν η μητέρα του Τζέην Φραντσέσκα, η οποία είχε μελετήσει Ελληνικά από νεαρή ηλικία και απήγγελλε τον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου, ενώ ο Όσκαρ τρία χρόνια πριν επισκεφθεί την Ελλάδα είχε βραβευθεί στα Αρχαία Ελληνικά! Όπως περιγράφει ο ίδιος, «Ήμουν σχεδόν δεκάξι χρόνων όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι το θαύμα και το κάλλος της αρχαίας ελληνικής ζωής. Ξαφνικά, μου φάνηκε πως έβλεπα λευκές φιγούρες να ρίχνουν πορφυρές σκιές πάνω στις ηλιόλουστες παλαίστρες· ομάδες γυμνών νέων και νεαρών παρθένων να κινούνται μέσα σ’ ένα βαθύ γαλάζιο φόντο σαν να ήταν πάνω στη ζωφόρο του Παρθενώνα… Από αγάπη σε όλα αυτά, άρχισα να μελετώ ελληνικά με ενθουσιασμό και όσο πιο πολύ τα μελετούσα, τόσο περισσότερο μαγευόμουν… Από μικρός συνήθιζα να ταυτίζομαι με κάθε ξεχωριστό χαρακτήρα που διάβαζα στα βιβλία, αλλά, εκεί ανάμεσα στα δεκαπέντε με δεκάξι, παρατήρησα, με κάποια απορία, ότι μου ήταν πιο εύκολο να με φαντάζομαι ως Αλκιβιάδη ή Σοφοκλή, παρά ως Αλέξανδρο ή Καίσαρα».

Όταν επέστρεψε ο Οσκαρ Γουάιλντ στην Οξφόρδη έγραψε τις «Ταξιδιωτικές Εντυπώσεις» του μέσα από τις οποίες είναι και το παρακάτω ποίημα:

Ζαφείρι ήταν η θάλασσα
κι ο ουρανός οπάλι
κι όταν σηκώσαμε πανιά
για τη στεριά τη γαλανή,
προς την Ανατολή,
τα εφυσούσε ο άνεμος
σαν μια γλυκειά πνοή.
Κι είδα απ’ την πρύμνη την ψηλή,
με βουρκωμένο μάτι,
της Ζάκυνθος κάθε ελιά,
λιθάρι και ρυάκι.
Και της Ιθάκης τους γκρεμούς,
όλους κι αυτούς τους είδα.
Και με πολλή συγκίνηση
αγνάντεψα ακόμη
και του Λυκαίου την κορυφή,
που χιόνια τη γεμίζουν,
και κάθε λόφο Αρκαδικό
που λουλούδια στολίζουν.
Κύματα έκαναν τα πανιά,
χτυπώντας τα κατάρτια,
κύματα και η θάλασσα
στα πλάγια του πλοίου,
κύματα και τα χάχανα
των κοριτσιών στην πρύμνη.
Αυτό μονάχα άκουγες
εκείνη εκεί την ώρα.
Κι όταν η δύση άρχισε
με φλόγες να φουντώνει
και σαν καράβι πύρινο
ο ήλιος στα νερά,
τότε κι εγώ ξεπήδησα
και στάθηκα, επί τέλους,
στο χώμα της Ελλάδας!
Τι χαρά!…

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 1900 ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΛΒΕΤΟΥ ΦΙΛΕΛΛΗΝΑ.

Ο ΕΛΒΕΤΟΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ ΦΡΕΝΤ ΜΠΟΥΑΣΟΝΑ ΜΑΣ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 1900.

 

Στις αρχές του 19ου αιώνα και γιά 3 δεκαετίες ένας Ελβετός φιλέλληνας, ο Φρέντ Μπουασονά, ταξείδεψε σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, την οποία και αποτύπωσε με την φωτογραφική του μηχανή. Οι φωτογραφίες αυτές, που αποτελούν ένα μοναδικό πανόραμα της Ελλάδας εκείνη την εποχή, συνέβαλαν και ιδιαίτερα στην διαμόρφωση της Ευρωπαϊκής κοινής γνώμης γιά την χώρα μας.

Σας παραθέτουμε παρακάτω ένα μικρό δείγμα τους.

Μέσα απο το φακό του Μπουασονά -σε φωτογραφίες υψηλής ευκρίνειας O Φιλέλληνας Ελβετός Fred Boissonnas είναι ο πρώτος ξένος φωτογράφος που περιηγήθηκε τόσο πολύ στον ελληνικό χώρο, από το 1903 και για περίπου τρεις δεκαετίες αργότερα. Ταξίδεψε από την Πελοπόννησο ως την Κρήτη και τον Όλυμπο και από την Ιθάκη ως το Άγιο Όρος. Περιηγήθηκε, φωτογράφισε, έγραψε. Το έργο του, πρωτοποριακό αλλά και καθοριστικό για την εξέλιξη της ελληνικής φωτογραφίας κατά τον 20ό αιώνα. Μέσα από τις φωτογραφίες και τα λευκώματά του παρουσιάζει ένα πανόραμα της Ελλάδας του μεσοπολέμου, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης για την Ελλάδα την ίδια περίοδο. Η οικογένεια των Boissonnas κατάγεται από τη νότια Γαλλία, από το Livron, ένα χωριό κοντά στη Μασσαλία. Όταν στη Γαλλία το κλίμα για τους προτεστάντες έγινε εχθρικό οι πρόγονοι του Fred – μαζί με πολλές άλλες οικογένειες- αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Γενεύη. Η καταγωγή της οικογένειας έκανε τον Fred να πιστεύει πως ήταν απόγονος γενναίων Ελλήνων θαλασσοπόρων…

Διαβάστε περισσότερα: Δείτε 107 αριστουργηματικές φωτογραφίες υψηλής ευκρίνιας μιας απλής και ήσυχης Ελλάδας (1903-1930) | ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ

Μέσα απο το φακό του Μπουασονά -σε φωτογραφίες υψηλής ευκρίνειας O Φιλέλληνας Ελβετός Fred Boissonnas είναι ο πρώτος ξένος φωτογράφος που περιηγήθηκε τόσο πολύ στον ελληνικό χώρο, από το 1903 και για περίπου τρεις δεκαετίες αργότερα. Ταξίδεψε από την Πελοπόννησο ως την Κρήτη και τον Όλυμπο και από την Ιθάκη ως το Άγιο Όρος. Περιηγήθηκε, φωτογράφισε, έγραψε. Το έργο του, πρωτοποριακό αλλά και καθοριστικό για την εξέλιξη της ελληνικής φωτογραφίας κατά τον 20ό αιώνα. Μέσα από τις φωτογραφίες και τα λευκώματά του παρουσιάζει ένα πανόραμα της Ελλάδας του μεσοπολέμου, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης για την Ελλάδα την ίδια περίοδο. Η οικογένεια των Boissonnas κατάγεται από τη νότια Γαλλία, από το Livron, ένα χωριό κοντά στη Μασσαλία. Όταν στη Γαλλία το κλίμα για τους προτεστάντες έγινε εχθρικό οι πρόγονοι του Fred – μαζί με πολλές άλλες οικογένειες- αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Γενεύη. Η καταγωγή της οικογένειας έκανε τον Fred να πιστεύει πως ήταν απόγονος γενναίων Ελλήνων θαλασσοπόρων… 1. Image 2. Φρεντ Μπουασονά Φρεντ Μπουασονά 3. Ο Μπουασονά φωτογραφίζει την Ακρόπολη Ο Μπουασονά φωτογραφίζει την Ακρόπολη 4. Οδός Αθηνάς Οδός Αθηνάς 5. Χανιά Χανιά 6. Ήπειρος Ήπειρος 7. Image 8. Παρθενώνας Παρθενώνας 9. Image 10. Image 11. Απο Θησείο Απο Θησείο 12. Οδός Αθηνάς Οδός Αθηνάς 13. Ερμού Ερμού 14. Πλάκα Πλάκα 15. Image 16. Ζάππειο Ζάππειο 17. Κηφισιά Κηφισιά 18. Καλάβρυτα Καλάβρυτα 19. Ιωάννινα Ιωάννινα 20. Παραμυθιά Παραμυθιά 21. Ανδρίτσαινα Ανδρίτσαινα 22. Ζαγόρι Ζαγόρι 23. Παραμυθιά Παραμυθιά 24. Παραμυθιά Παραμυθιά 25. Ανδρίτσαινα Ανδρίτσαινα 26. Παραμυθιά Παραμυθιά 27. Παραμυθιά Παραμυθιά 28. ΄Εδεσσα ΄Εδεσσα 29. Κρήτη Κρήτη 30. Κρήτη Κρήτη 31. Κρήτη Κρήτη 32. Σπιναλόγκα Σπιναλόγκα 33. Ολυμπία, Αλφειός Ολυμπία, Αλφειός 34. Ιωάννινα Ιωάννινα 35. Κέρκυρα Κέρκυρα 36. Ίος Ίος 37. Γεφύρι της Άρτας Γεφύρι της Άρτας 38. Αργοστόλι Αργοστόλι 39. Image 40. Χαλκίδα Χαλκίδα 41. Πάργα Πάργα 42. Πειραιάς Πειραιάς 43. Θεσσαλονίκη Θεσσαλονίκη 44. Πειραιάς Πειραιάς 45. Πάργα Πάργα 46. Κόνιτσα Κόνιτσα 47. Πορταριά Πορταριά 48. Ακράτα Ακράτα 49. Φιλιάτες Φιλιάτες 50. Φιλιάτες Φιλιάτες 51. Ιωάννινα Ιωάννινα 52. Εύβοια Εύβοια 53. Ομαλός Κρήτης Ομαλός Κρήτης 54. Κρήτη Κρήτη 55. Κρήτη Κρήτη 56. Λάκκοι Κρήτης Λάκκοι Κρήτης 57. Ζεμενό Κορινθίας Ζεμενό Κορινθίας 58. Μέγα Σπήλαιο Μέγα Σπήλαιο 59. Σαντορίνη Σαντορίνη 60. Μετέωρα Μετέωρα 61. Μεγίστης Λαύρας Μεγίστης Λαύρας 62. Βατοπέδι Βατοπέδι 63. Χελμός Χελμός 64. Γαστούρι Κέρκυρας Γαστούρι Κέρκυρας 65. Ακράτα Ακράτα 66. Γαστούρι Κέρκυρας Γαστούρι Κέρκυρας 67. Αμοργός Αμοργός 68. Καρύταινα Καρύταινα 69. Κόνιστα Κόνιστα 70. Παραμυθιά Παραμυθιά 71. Παραμυθιά Παραμυθιά 72. Παραμυθιά Παραμυθιά 73. Δελβινάκι Δελβινάκι 74. Ζεμενό Ζεμενό 75. Δελβινάκι Δελβινάκι 76. Ζεμενό Ζεμενό 77. Κλεισούρα Καστοριάς Κλεισούρα Καστοριάς 78. Ανδρίτσαινα Ανδρίτσαινα 79. Λάκκοι Κρήτης Λάκκοι Κρήτης 80. Γαστούρι Κέρκυρας Γαστούρι Κέρκυρας 81. Δελβινάκι Δελβινάκι 82. Δελβινάκι Δελβινάκι 83. Μετέωρα Μετέωρα 84. Ταύγετος Ταύγετος 85. Ζαγόρι Ζαγόρι 86. Μέτσοβο Μέτσοβο 87. Μέτσοβο Μέτσοβο 88. Κοκκινόπουλο Ελασσόνα; Κοκκινόπουλο Ελασσόνα; 89. Κάμια Ζαγορίου Κάμια Ζαγορίου 90. Ήπειρος Ήπειρος 91. Λαγκάδια Αρκαδίας Λαγκάδια Αρκαδίας 92. Αμοργός Αμοργός 93. Πρέβελη Κρήτης Πρέβελη Κρήτης 94. Στυμφαλία Στυμφαλία 95. Δελβινάκι Δελβινάκι 96. Μακεδονία Μακεδονία 97. Σητεία Σητεία 98. Όλυμπος Όλυμπος 99. Πίνδος Πίνδος 100. Όλυμπος Όλυμπος 101. Φλιππιάδα Φλιππιάδα 102. Ρέθυμνο Ρέθυμνο 103. Καστρί Πρέβεζας Καστρί Πρέβεζας 104. Φυλακές Ναυπλίου Φυλακές Ναυπλίου 105. Στρυμώνας Στρυμώνας 106. Ζεμενό Κορινθίας Ζεμενό Κορινθίας 107.

Διαβάστε περισσότερα: Δείτε 107 αριστουργηματικές φωτογραφίες υψηλής ευκρίνιας μιας απλής και ήσυχης Ελλάδας (1903-1930) | ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΟΦΟΙ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ!

Ο ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΤΙΑΝΕΥΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΑΡΑ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ, ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕ ΟΣΑ ΣΗΜΕΡΑ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΠΡΕΣΒΕΥΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΕΙ.

Ο Απολλώνιος στην επιστολή του προς τον Βαλέριο, η οποία έχει διασωθεί, μιλώντας περί ζωής και θανάτου, δείχνει καθαρά και με απόλυτο τρόπο, ότι ήταν γνώστης όσων σήμερα η επιστήμη πρεσβεύει περί μη αντικειμενικότητας της πραγματικότητας και ότι αυτή στην ουσία είναι "κατασκεύασμα" του εγκεφάλου μας, όπως και διάφορα άλλα, που αποτελλούν σημερινές κατακτήσεις της επιστήμης και εξάγονται μέσα από πολύ σύγχρονες θεωρίες όπως της "σχετικότητας" και του "χάους".

Παράδειγμα η παρακάτω φράση, που παρατίθεται στο αρχαίο και στο μεταφρασμένο κείμενο και εκπλήσσει πραγματικά το πως τόσο περιεκτικά και εύστοχα περικλείει όλες αυτές τις σύγχρονες δοξασίες...

"Θάνατος ουδείς ουδενός ή μόνον εμφάσει, καθάπερ ουδέ γένεσις ουδενός ή μόνον εμφάσει. Το μεν γαρ εξ ουσίας τραπέν εις φύσιν έδοξε γένεσις, το δε εκ φύσεως εις ουσίαν κατά ταυτά θάνατος ούτε γιγνομένου κατ΄αλήθειάν τινος, ούτε φθειρομένου ποτέ, μόνον δε εμφανούς όντος αοράτου τε ύστερον του μεν διά παχύτητα της ύλης, του δε διά λεπτότητα της ουσίας, ούσης μεν αιεί της αυτής, κινήσει δε διαφερούσης και στάσει. Τούτο γαρ που το ίδιον ανάγκηι της μεταβολής ουκ έξωθεν γενομένης ποθέν, αλλά του μεν όλου μεταβάλλοντος εις τα μέρη, των μερών δε εις το όλον τρεπομένων ενότητι του παντός."

"Θάνατος δεν υπάρχει για κανέναν, παρά μόνο φαινομενικά, ούτε γένεση υπάρχει για κανέναν, παρά μόνο φαινομενικά. Η τροπή της ουσίας σε φύση θεωρείται γένεση, ενώ η τροπή της φύσεως σε ουσία κατά τα αυτά θεωρείται θάνατος. Ούτε γεννιέται αληθινά κάτι ούτε φθείρεται ποτέ, μόνο τη μια γίνεται φανερό και ύστερα γίνεται αόρατο· και το μεν πρώτο συμβαίνει λόγω παχύτητος της ύλης, το δε δεύτερο λόγω λεπτότητος της ουσίας, η οποία είναι πάντα ίδια και απλώς διαφέρει κατά την κίνηση και την στάση. Διότι αυτό είναι αναγκαστικά το ίδιον της μεταβολής, που δεν γίνεται από κάπου έξω, αλλά το μεν όλον μεταβάλλεται στα μέρη, τα δε μέρη στο όλον λόγω της ενότητος του παντός."

                                           ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ ΤΥΑΝΕΩΣ - Επιστολή νη΄ -Στον Βαλέριο.


Δείτε παρακάτω τα σχετικά βίντεο.

ΠΕΡΙ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

Η ΣΚΕΨΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΥΛΗ (Μ. ΔΑΝΕΖΗΣ)

ΠΟΙΟΣ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑ;

 

ΠΟΙΟΣ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΕΞΑΘΛΙΩΝΕΙ;

Έχουμε μάθει να βλέπουμε στην επιφάνεια των καταστάσεων που μας αφορούν και ελάχιστα έως καθόλου μπορούμε να διακρίνουμε τι πραγματικά υπάρχει στο βάθος. Έτσι μιλάμε για τις αιτίες, που μας οδήγησαν στη κρίση, για τους κακούς πολιτικούς, που μας οδήγησαν εδώ με τις επιλογές τους, για τα λάθη τα δικά μας και άλλα παρόμοια... Και έτσι με όλα αυτά μένουμε στα τελείως περιφερειακά γεγονότα και στους τελευταίους κρίκους της αλυσίδας που ορίζει τις ζωές μας... Αν θελήσουμε όμως να πάμε παραπέρα και να δούμε με μια ματιά πιο διορατική, κατ' αρχάς πρέπει να παραδεχτούμε ότι η πραγματικότητα, που βιώνουμε σήμερα, αναδύει μία έντονη παθογένεια. Και δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι μία από τις βασικές αιτίες των δεινών μας, γεγονός άλλωστε που επισημαίνει και ο νομπελίστας Στίγκλιτς, είναι η ανισότητα σε διάφορα επίπεδα και κυρίως στη κατανομή του πλούτου και φυσικά κατ' ακολουθία της ισχύος, που όλο και περισσότερο απομακρύνεται από τις μάζες και συγκεντρώνεται όλο και περισσότερο σε πολύ λιγότερους. Όσο για τους υποτιθέμενους κυβερνώντες μας, η άλλοτε υποψία έχει γίνει πλέον βεβαιότητα, ότι δεν είναι αυτοί που ορίζουν τις τύχες μας... Πού βρίσκεται λοιπόν η πραγματική εξουσία και ποιοί ορίζουν τις τύχες μας, με συνέπεια τη σημερινή δυστυχία, που βιώνουμε όλοι μας, άλλος πολύ και άλλος λίγο; Επιβάλλεται αυτή η συνειδητοποίηση, γιατί έτσι βάζουμε θεμέλια προς την επίγνωση του τι μας συμβαίνει πραγματικά, που αν πάρει διαστάσεις οδηγεί στην μαζική αφύπνιση, που είναι και ο μόνος ασφαλής δρόμος για να πολεμήσουμε το κακό που δυναστεύει τις ζωές μας.
Η αίσθηση στους περισσότερους υπάρχει, ιδιαίτερα σ' αυτούς που το έχουν «ψάξει» λίγο και έχουν αναλύσει τα δεδομένα... Το λεγόμενο «παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα» είναι αυτό που κυριαρχεί και ορίζει τα διαδραματιζόμενα στη σημερινή μας πραγματικότητα, αφού η βασική αιτία των δεινών είναι το χρέος, που σπρώχνονται οι λαοί με συνέπεια τη κερδοσκοπία και την εκμετάλλευση από τους λίγους αυτούς, που εμπορεύονται το χρήμα και συνεπώς την «απόλυτη δύναμη» επί της γης... Είναι όμως τόσο απρόσωπο, όσο θέλουμε να πιστεύουμε; Φαίνεται, αν εμβαθύνουμε λίγο, πως τελικώς όχι, αφού στην ουσία είναι μόνο λίγοι άνθρωποι ...οι εξής ένα-δύο οικογένειες: Ροθτσάϊλντ και Ροκφέλερ! Μοιάζει σαν η ανθρωπότητα, όντας ένας μεγάλος «οργανισμός», όπου στη θέση του κυττάρου αναλογικά ο κάθε άνθρωπος, να έχει αρρωστήσει από καρκίνο, δηλαδή ένα και μόνο κύτταρο, αυτοπολλαπλασιαζόμενο, έχει ξεκινήσει τη διαδικασία να «κατασπαράξει» όλον τον υπόλοιπο οργανισμό. Και όπως συμβαίνει και στους ανθρώπινους οργανισμούς, όλοι οι μηχανισμοί του οργανισμού αυτού τίθενται στην υπηρεσία του καρκινικού όγκου, με αποτέλεσμα στο τέλος ο οργανισμός να αυτοκαταστρέφεται. Όλοι γνωρίζουμε ότι αν υπάρχει μία ελπίδα σωτηρίας αυτή βρίσκεται κατ' αρχάς στην αναγνώριση του καρκίνου, αλλά και στην ευρύτερη συνειδητοποίηση της συγκεκριμένης ανισορροπίας-αρρώστιας...
Είναι εύκολο σχετικά να αποκτήσουμε αίσθηση του τι πραγματικά συμβαίνει, λαμβάνοντας υπ' όψη ένα και μόνο νούμερο... Σύμφωνα με υπολογισμούς αναλυτών για τα έσοδα της δυναστείας Ροθτσάϊλντ, το έτος 2001, ο τζίρος τους από τόκους δανείων που είχαν πουλήσει, ξεπερνούσε τα 5 δις δολάρια ημερησίως. Αν λάβουμε δε υπ' όψη ότι τότε το παγκόσμιο κρατικό χρέος υπολογίζονταν κοντά στα 10 τρις δολάρια ενώ σήμερα αγγίζει τα 40 τρις, πρέπει να συναγάγουμε το συμπέρασμα ότι σήμερα λογικά πρέπει να κερδίζουν 4 φορές περισσότερα, δηλαδή 20 δις ημερησίως! Δηλαδή πιθανόν περισσότερα από 7 τρις ετησίως! Και αν θεωρήσουμε ότι κάτι ανάλογο μπορεί να συμβαίνει και με τον άλλο ...«οίκο», αυτόν των Ροκφέλερ, μας πιάνει ...«σύγκρυο»! Οι διαστάσεις που παίρνει η σύνθεση αυτής της εικόνας είναι πραγματικά φοβερές... Δύο οικογένειες όλες κι όλες, εξαθλιώνουν τους λαούς, συσσωρεύοντας όλο το πλούτο της ανθρωπότητας και φυσικά με τον αμύθητο αυτό πλούτο κάνουν ότι πραγματικά θέλουν, ορίζοντας τις τύχες όλων μας μέσα από την πλήρη αφάνεια!
Αξίζει να δούμε μερικά στοιχεία για την οικογένεια Ροθτσάϊλντ, σε σχέση με αυτά που μας αφορούν, που θα μας βοηθήσουν στη καλύτερη συνειδητοποίηση των όσων πραγματικά συμβαίνουν. Όπως συμβαίνει με όλες τις χώρες του κόσμου, πλην ελαχιστότατων εξαιρέσεων, ο οίκος Ροθτσάϊλντ ελέγχει μέσω της Κεντρικής μας Τράπεζας όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας. Τα δάνεια Ροθτσάϊλντ ήταν από τα πρώτα και μεγαλύτερα που έλαβε το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος μετά το 1821, ενώ οι Ροθτσάϊλντ είναι οι δημιουργοί του σύγχρονου τραπεζικού και νομισματικού συστήματος της Ελλάδας, καθώς υπήρξαν βασικοί χρηματοδότες, συνιδρυτές και μεγαλομέτοχοι της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, μέσα από την οποία εισήγαγαν το κλασματικό αποθεματικό-κεντρικό τραπεζικό σύστημα στη χώρα, παρέχοντας στην ΕΤΕ την άδεια να τυπώνει χρήμα χωρίς αντίκρισμα, ένα ποσοστό του οποίου ανήκε στους ίδιους. Έχοντας τον νομισματικό έλεγχο και τον έλεγχο της παραγωγής χρήματος στην Ελλάδα στα χέρια τους, μπόρεσαν να παίξουν κύριο ρόλο, σε βάθος χρόνου, στην έκδοση δανείων για τη δημιουργία έργων υποδομής, ενώ δανειοδότησαν εκατοντάδες ελληνικές επιχειρήσεις και δεκάδες βιομηχανίες, ελέγχοντας έτσι την οικονομική ζωή του τόπου. Μέχρι του σημείου όπου τα στοιχεία γίνονται ασαφή, παρέμεναν βασικοί μέτοχοι της ΕΤΕ μέσω πολλών εταιρειών (μία εκ των οποίων είναι η περιβόητη Neuberger Berman), αλλά και οι πιθανότεροι μεγαλομέτοχοι της ιδρυθείσας στην πορεία Τράπεζας της Ελλάδας, η οποία πήρε το ρόλο της Κεντρικής Τράπεζας από την ΕΤΕ. Το γεγονός πως η Neuberger Berman πρωταγωνίστησε στην πτώση της ΕΤΕ στο κρίσιμο τελευταίο τρίμηνο του 2009 και πρωτοστάτησε στη χρηματιστηριακή επίθεση εναντίον του Χρηματιστηρίου Αθηνών, αποτελεί μια άλλη (παράδοξη;) σύμπτωση. Υπάρχουν όμως και άλλες τέτοιες. Η N.M. Rothschild & Sons υπήρξε σύμβουλος του ελληνικού κράτους για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και της Δημόσιας Επιχείρησης Αερίου, σύμβουλος της Cosmote, των ΕΛΠΕ, της Τράπεζας Εγνατία, της Γενικής Τράπεζας, της Μυτιληναίος, της Eurobank και δεκάδων άλλων τραπεζών και εταιρειών στην Ελλάδα. Συνολικά, θα μπορούσαμε πλέον με βεβαιότητα να πούμε σήμερα, ότι τα δεινά, που υπόκειται σήμερα ο Ελληνικός λαός, οφείλονται στην (με σχέδιο) υπερχρέωσή του στους παντοδύναμους αυτούς επικυρίαρχους, με εκτελεστικά όργανα βεβαίως τους όποιους «διαχειριστές» διαφεντεύουν τις ζωές μας. Για να κατανοήσουμε τη θέση της οικογένειας αυτής στο κόσμο πρέπει να αναλογισθούμε ότι έχει τη μεγαλύτερη παράδοση διεθνώς στο εμπόριο χρέους έχοντας χρηματοδοτήσει δεκάδες κράτη για περισσότερα από 200 χρόνια ενώ αποτελεί τη μεγαλύτερη τραπεζική δυναστεία παγκοσμίως με ανυπολόγιστη περιουσία και αμέτρητες «εμπλοκές» σε χρηματιστηριακές και χρηματοπιστωτικές κρίσεις... Η περιουσία τους, σύμφωνα με έρευνες ανεξάρτητων ερευνητών, υπολογίζεται στα 500 τρις δολάρια! Φανταστείτε δε ότι τον 19ο αιώνα η περιουσία τους υπολογιζόταν στο μισό πλούτο της Γης!
Mόνο λίγα ακόμη στοιχεία θα προσθέσουμε, που είναι και αυτά άκρως ενδεικτικά. Το έτος 2000 μόνο 7 κράτη είχαν απομείνει σε όλο τον κόσμο, που οι κεντρικές τους τράπεζες δεν ελέγχονταν από τους Ροθτσάϊλντ. Τώρα έχουν απομείνει μόνο τρία, η Κούβα, η Β. Κορέα και το Ιράν, ενώ για τα υπόλοιπα 4 ο στόχος επετεύχθη με πόλεμο μετά την 11/9, με το Ιράν προφανή-αμέσως επόμενο στόχο. Και για να κατανοήσουμε καλύτερα τι σημαίνει ελεγχόμενες τράπεζες, χρήμα και χρέος, ας δούμε κάποια νούμερα που αφορούν την ευρύτερη περιοχή μας. Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΚΤ (9/2013), το χρήμα που κυκλοφορεί στη ζώνη του ευρώ είναι 893,4 δις, τα δε δάνεια που έχουν δώσει οι τράπεζες της ευρωζώνης σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά είναι 9,6 τρις ευρώ. Το ευρώ που κυκλοφορεί στην Ελλάδα, σύμφωνα με τον ισολογισμό του 2012 της Τράπεζας της Ελλάδος, είναι 23,57 δις και τα δάνεια που έχουν δώσει οι ελληνικές τράπεζες είναι 221 δις ευρώ. Σημειωτέον ότι στα πιο πάνω ποσά δεν προστέθηκαν τα δάνεια προς τα κράτη και τους οργανισμούς τους και …«ο νοών νοείτω»! 

Εμείς σαν επίλογο δεν θα πούμε τίποτα... Τα είπε όλα ο Αριστοτέλης Ωνάσης που προφήτεψε: «Θα 'ρθει μέρα, που η απληστία της ιδιοκτησίας, του πλούτου και της έπαρσης, θα αποθηκευτεί στις τράπεζες, στις πολυεθνικές και σε τόσο λίγους, που οι πολλοί, μη κατέχοντες, θα ξεσπάσουν σαν θεομηνία που θα κάνει την ζωή των ολίγων κατεχόντων, κόλαση...».


Δείτε το σχετικό βίντεο (κάνοντας "κλικ" στο σύνδεσμο παρακάτω).

Τι συνέβη στην Ελλάδα πραγματικά.

ΑΝΤΙ ΝΑ ΣΤΡΑΦΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ…

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ, ΑΝΤΙ ΝΑ ΣΤΡΑΦΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ KAI NA TOYΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΩΣ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΔΕΙΝΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΓΥΡΩ ΤΟΥΣ…

Η μεγάλη παθογένεια της πολιτικής μας ζωής, μπορεί ίσως να περιγραφεί με μία φράση: «Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και συνεχώς αποπροσανατολίζουν...» Και συγκεκριμένα, είναι γεγονός αναμφισβήτητο, ότι τα πάμπολλα σκάνδαλα των τελευταίων δεκαετιών, στα οποία πρωταγωνίστησαν διεφθαρμένοι πολιτικοί, όπως και ένα ολόκληρο παρασιτικό περιβάλλον διαπλοκής γύρω από αυτούς, συντέλεσαν σε σημαντικό βαθμό στην οικονομική, πολιτική, κοινωνική και ηθική χρεωκοπία της χώρας. Κρατικές προμήθειες με μίζες, δημόσια έργα υπερτιμολογημένα, τεράστιες σπατάλες με σκοπό μόνο το κέρδος ορισμένων και άλλα πολλά σκανδαλώδη στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος οδήγησαν, ώστε, οι περισσότεροι από αυτούς που διαχειρίσθηκαν τις τύχες μας, όπως και πολλοί από τους παρατρεχάμενούς τους, που εισήλθαν πάμπτωχοι στον πολιτικό στίβο, να διαθέτουν σήμερα τόσο μεγάλες περιουσίες, που θα τις ζήλευαν ακόμη και μεγαλοεπιχειρηματίες με πολυετή οικονομική δράση. Σημειώστε, ότι οι περισσότεροι από αυτούς όχι μόνο κυκλοφορούν ελεύθεροι, αλλά και συνεχίζουν να βρίσκονται στο προσκήνιο και αρκετοί από αυτούς πρωταγωνιστούν ακόμη στη πολιτική σκηνή! Το σκάνδαλο των σκανδάλων, όμως, είναι ότι το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί, άλλοτε από αδράνεια και άλλοτε από συνενοχή, να καλύπτει πολλούς από τους επίορκους πολιτικούς και να συγκαλύπτει τα σκάνδαλά τους, που απαξίωσαν και εξακολουθούν να απαξιώνουν επικίνδυνα όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου. Και έτσι διαμορφώνεται στην κοινωνία ένα ισοπεδωτικό κλίμα συνολικής αμφισβήτησης του πολιτικού κόσμου, που είναι φυσικό να οδηγεί μερίδα των πολιτών σε ακραίες πολιτικές επιλογές. Και το «γαϊτανάκι» των πολιτικών συνεχίζεται... Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, ότι για τη γιγάντωση της Χρυσής Αυγής ευθύνονται οι ίδιοι και αντί να ασχοληθούν πρωτίστως με την κάθαρση και να αντιμετωπίσουν τους «κακούς» εαυτούς τους, προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν την πάσχουσα κοινωνία, αντιπαλεύοντας τα υποτιθέμενα δύο άκρα και κυρίως τον εκκολαπτόμενο φασισμό, για την ενδυνάμωση του οποίου αυτοί είναι οι κυρίως υπεύθυνοι με την συμπεριφορά τους. Τα παραδείγματα που θα μπορούσαν να παρατεθούν για αυτή τους την συμπεριφορά βεβαίως πολλά, ένα μόνο τρανταχτό θα αναφέρουμε. Μπορεί ο Άκης να έχασε τον λογαριασμό στις μίζες, όπως εύστοχα είπε ο εισαγγελέας στην αγόρευσή του, αλλά κανείς δεν κατάλαβε γιατί δεν εκλήθησαν στη δίκη του, ούτε καν ως μάρτυρες, οι υπουργοί που μετείχαν στο ΚΥΣΕΑ της εποχής εκείνης του μεγάλου πάρτι των εξοπλισμών και ιδίως ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης. Μπορεί ο Μαντέλης να παραδέχθηκε τον χρηματισμό του από τη Siemens και ο Τσουκάτος ότι η γερμανική εταιρεία έστειλε μια βαλίτσα μάρκα στο ΠΑΣΟΚ, αλλά κανείς δεν κατάλαβε γιατί δεν εκλήθη από τη Δικαιοσύνη να δώσει τις απαιτούμενες εξηγήσεις ο πρόεδρος του Κινήματος την περίοδο εκείνη Κώστας Σημίτης, του οποίου στενοί συνεργάτες και προσωπικές επιλογές ήταν οι δύο πολιτικοί. Και μην ξεχνάμε ότι την ίδια εκείνη περίοδο έλαβε χώρα το τεράστιο πάρτι των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και το μέγα σκάνδαλο του χρηματιστηρίου…

Ενώ, λοιπόν, είναι ηλίου φαεινότερο, ότι, πολλοί από αυτούς και πολλοί από το περιβάλλον τους, έχουν διακινήσει τεράστια ποσά μαύρου χρήματος και (…επιτέλους) ψηφίζουν από τις 5 Αυγούστου του 2008 τον περίφημο νόμο για το «ξέπλυμα μαύρου χρήματος», που έδινε ελπίδα να αποκατασταθεί εν μέρει η ανισότητα που υφίστατο με το νόμο «περί ευθύνης» (μάλλον …ανευθυνότητας) υπουργών, τι διαπιστώνεται από πρόσφατη εγκύκλιο του υπουργείου οικονομικών; Ότι, όντως βαρύ ως ποινή, προβλέπει αυτός ο νόμος, ισχύει για ...μας και όχι γι' αυτούς(!), αφού αυτοί έχουν φροντίσει να αυτοεξαιρούνται από τις δρακόντειες διατάξεις αυτού του νόμου, ως …αιρετοί! Δηλαδή, όπως έχουν φροντίσει να νομοθετήσουν οι εθνικοί μας αντιπρόσωποι(!), οι υπουργοί και υφυπουργοί, που έχουν την ιδιότητα του βουλευτή, οι βουλευτές, οι δήμαρχοι, οι κοινοτάρχες, οι περιφερειάρχες και οι νομάρχες, δεν λογοδοτούν όταν εγκληματήσουν, για όσο ζουν και υπάρχουν, γιατί, όπως υποστηρίζεται, αυτοί εμπίπτουν στον νόμο για το «πόθεν έσχες» και υπόκεινται στον δημόσιο έλεγχο! Έτσι αφήνουν τον εαυτό τους στο απυρόβλητο για την διακίνηση μαύρου χρήματος που τους αφορά… Ταυτόχρονα, όμως, δεν κάνουν και τίποτα για την τεράστια αυτή πληγή, που τρώει τις σάρκες της οικονομίας μας... Τον καιρό, δηλαδή, που κλείνουν τις στρόφιγγες του χρήματος προς τους Έλληνες, συνθλίβοντάς τους στην οικονομική ανέχεια με την υπερφορολόγηση και τις περικοπές, αφήνουν τα ποτάμια «μαύρου χρήματος» να χύνονται στη («μαύρη») θάλασσα! Σύμφωνα με την ομολογία του ίδιου του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα στη Βουλή, που απάντησε σε σχετικό ερώτημα του Απόστολου Κακλαμάνη, η πορεία όλων των υποθέσεων με μεγάλο φορολογικό ενδιαφέρον και ύλη, που αφορά κυρίως τη διακίνηση του «μαύρου χρήματος» κινείται με ρυθμούς πιο αργούς από της χελώνας. Την ολοκλήρωση μόλις δύο περιπτώσεων από τις χιλιάδες που περιλαμβάνει η λίστα με τα εμβάσματα άνω των 100.000 ευρώ, που έσπευδαν να στείλουν στο εξωτερικό χιλιάδες Έλληνες την περίοδο της ανεξέλεγκτης οικονομικής κρίσης 2009-2011, έχουν καταφέρει οι φορολογικοί μηχανισμοί της χώρας! Ειδικότερα, από τα περίπου 54 χιλιάδες εμβάσματα με ποσά άνω των 100.000 ευρώ που εστάλησαν σε τράπεζες του εξωτερικού κατά την περίοδο 2009-2011, αποκλείστηκαν όσοι δικαιολογούσαν τα ποσά και στάλθηκαν επιστολές σε 24.710 καταθέτες προκειμένου να στείλουν συμπληρωματικές εξηγήσεις. Τελικά από αυτές επελέγησαν 436 υποθέσεις με μεγάλο φορολογικό ενδιαφέρον, που στάλθηκαν στο Κέντρο Φορολόγησης Μεγάλου Πλούτου προς έρευνα, αλλά μόνο 2 περιπτώσεις τελεσφόρησαν και εισπράχθηκαν 5 εκατ. ευρώ. Κάτι ανάλογο όμως συμβαίνει και στις έρευνες των 10.000 «οφ σορ» εταιριών με ελληνικό ενδιαφέρον, όπου επελέγησαν 322, δόθηκαν 163 εντολές ελέγχου, αλλά ολοκληρώθηκαν οι έλεγχοι σε 34 και βεβαιώθηκαν πρόστιμα περίπου 40 εκατ. ευρώ... «Ψύλλοι στ' άχυρα» δηλαδή!

Κατά τα άλλα συνεχίζουν απτόητοι να ρίχνουν στην εξαθλίωση και στην απόγνωση το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι του Ελληνικού λαού με τις άγριες περικοπές και τις φορολογίες που νομοθετούν με ρυθμό καταιγιστικό, αλλά οι ίδιοι παραμένουν και πάλι …άθικτοι! Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει σε δημοσίευμά της η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», το μηνιαίο κόστος ενός εκάστου των 300 της Βουλής ξεπερνάει τα 17.000 ευρώ, ενώ το ετήσιο ατομικό αφορολόγητο εισόδημά τους μπορεί να φθάσει μέχρι και τα 65.000 ευρώ. Και όλος αυτός ο θόρυβος περί περικοπών στους βουλευτές στο πνεύμα της εποχής; Δυστυχώς άνθρακες ο θησαυρός, αφού δραστικά μειώθηκε μόνο η συμμετοχή στις κοινοβουλευτικές επιτροπές από 150 σε 75 ευρώ, ενώ ανέγγιχτη παρέμεινε από το 2009 η βουλευτική αποζημίωση, που ανέρχεται στα 5.705 ευρώ. Επίσης είναι άξιο να σημειωθεί ότι οι δαπάνες της Βουλής δεν αναρτώνται στη «Διαύγεια», όπως ισχύει για όλα τα υπόλοιπα... Με λίγα λόγια η καλύτερη εφαρμογή της παροιμίας «Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει»! ...Και τι κέρασμα! Έτσι το «επάγγελμα του βουλευτή» αποδεικνύεται άκρως επικερδές και δικαιολογεί σε μεγάλο βαθμό γιατί το κυνηγούν οι συγκεκριμένοι προς «αποκατάστασή» τους, δεδομένου ότι οι περισσότεροι από αυτούς είναι και ανεπάγγελτοι.

Αντί λοιπόν να δράσουν καίρια εκεί που υπάρχουν οι παθογένειες και να τις διορθώσουν, ξεκινώντας πρώτα από τον «κακό» τους εαυτό, επιδίδονται σε επικοινωνιακές παραστάσεις σαφώς αποπροσανατολιστικού χαρακτήρα, σκεπάζοντας ότι δεν τους βολεύει. Τρανταχτό παράδειγμα, το ότι, ενώ ένας Εισαγγελέας κινεί διαδικασία δίωξης κατά κάποιων Βουλευτών, με την κατηγορία της «εγκληματικής συμμορίας» και όλα γίνονται αστραπιαία με εγκλεισμό των υπόδικων στη φυλακή, εκκρεμεί εδώ και δύο χρόνια η διαδικασία δίωξης της πλειοψηφίας των Ελλήνων Βουλευτών, που εμπλέκονται στην ψήφιση του μνημονίου, με την μεγίστη των κατηγοριών για πολιτικούς, αυτή της εσχάτης προδοσίας! Η συγκεκριμένη υπόθεση ξεκινάει όταν στην Χαλκίδα στις 21-09-2011, ο γιατρός Δημ. Αντωνίου  υποβάλλει μηνυτήρια αναφορά για εσχάτη προδοσία κατά των Βουλευτών που ψήφισαν το μνημόνιο... Και τι γίνεται στη συνέχεια (αφού προηγείται έντονη προσπάθεια ακύρωσης της μήνυσης); ...Ω, του θαύματος ο Άρειος Πάγος, τον Σεπτέμβριο του 2011, κάνει δεκτή τη μήνυση, ζητάει την έρευνα της συγκεκριμένης κατηγορίας και γι’ αυτό διαβιβάζει τον φάκελο στη Βουλή για την άρση ή μη της ασυλίας των Βουλευτών... Και από τότε, εκ μέρους των εθνοπατέρων, ουδέν επ’ αυτού και επί της ουσίας... Μόνο διάφορα αποπροσανατολιστικά, με αποκορύφωμα το τελευταίο έργο που ζήσαμε με πρωταγωνιστή (μόνο) τη Χρυσή Αυγή...