Σήμερα αυτό που επικρατεί σαν άποψη, στο χώρο της επιστήμης και κυρίως με
βάση τη κβαντική φυσική, είναι ότι η ύλη, που απαρτίζει όλο το "κόσμο" μας,
φαίνεται να μην υπάρχει αντικειμενικά. Υπάρχει μάλλον μόνο όταν την
παρατηρούμε. Και γιά να το κάνουμε πιό συγκεκριμένο, σύμφωνα με τη
σημερινή αντίληψη, τα στοιχειώδη σωματίδια, που συνθέτουν την ύλη, δεν
έχουν συγκεκριμένη ιδιότητα, δηλαδή δεν είναι ούτε ύλη ούτε ενέργεια και
δεν τοποθετούνται στο χώρο,
μέχρι να τα παρατηρήσουμε και να τους δώσουμε υπόσταση. Μέχρι να
επέμβει ο
νους μας και να τα κάνει αντιληπτά, είναι παντού και πουθενά . Τίποτα
δεν υπάρχει ως πραγματικότητα, μέχρι να παρατηρηθεί και έως τότε, είναι
απλά ένα κύμα πιθανοτήτων. Σύμφωνα, δηλαδή, με την επικρατούσα άποψη της
επιστήμης σήμερα, τα πάντα γύρω μας, σε όλα τα επίπεδα, υπάρχουν απλά
και μόνο επειδή τα παρατηρούμε…
Τίποτα δηλαδή δεν είναι αληθινό, αν δεν το δούμε. Όλα είναι ένας
άπειρος αριθμός
πιθανοτήτων και μόνον όταν επέμβει ο νους μας, οι πιθανότητες γίνονται
μια και μόνο συγκεκριμένη επιλογή, που την κάνουμε "πραγματικότητα".
Αυτή, άλλωστε, είναι η θεωρία που έκανε τον Einstein, να κάνει τη
περιβόητη δήλωσή του
πως «δεν μπορεί ο Θεός να παίζει ζάρια».
Σε αυτή την επικρατούσα σήμερα άποψη, γιά το τι είναι πραγματικότητα,
έρχεται να προστεθεί και μιά άλλη θεωρία, που λέγεται ολογραφική αρχή
και ισχυρίζεται ότι το Σύμπαν μας είναι σαν ένα
"ολόγραμμα". Όπως, δηλαδή, το φως μας επιτρέπει να απεικονίσουμε ένα
τρισδιάστατο
είδωλο πάνω σε ένα επίπεδο φιλμ, έτσι και το φαινομενικά τρισδιάστατο
Σύμπαν μπορεί να είναι τελείως ισοδύναμο με κάποια κβαντικά πεδία και
κάποιους νόμους, που έχουν "σχεδιασθεί" σε μια τεράστια μακρινή
επιφάνεια στην
άκρη του σύμπαντος. Με άλλα λόγια, ενδεχόμενα, δεν είμαστε πραγματικοί,
αλλά είμαστε κβαντικές αλληλεπιδράσεις που προέρχονται από τις άκρες του
σύμπαντος και πιθανόν, σύμφωνα με αυτή την άποψη, ολόκληρο το
Σύμπαν είναι ένα γιγάντιο ολόγραμμα.
Σε αυτές τις δύο κυρίως θεωρίες έχει βασισθεί και η δομή της γνωστής
κινηματογραφικής ταινίας "Matrix". Οι προεκτάσεις επίσης που προκύπτουν
είναι πάρα πολλές, αν αναλογισθεί κανείς ότι ο άνθρωπος είναι
"καταδικασμένος" να ζεί σε μία πλασματική και πολλές φορές
περιχαρακωμένη "πραγματικότητα", γιατί έτσι έχει "μάθει" να βλέπει και
να κατανοεί τα "πράγματα", με τη τάση να "ταμπουρώνεται" πίσω από
"δόγματα" και "πιστεύω", μη έχοντας τη δυνατότητα να δει τι πραγματικά
συμβαίνει και να ψηλαφήσει την απόλυτη αλήθεια. Έτσι ως το μεγαλύτερο
"κουσούρι" του ανθρώπου αναδεικνύεται η λεγόμενη "χωριστότητα"... Που
τον διαχωρίζει από τους άλλους, από τη φύση, από τη γνώση, από το
Σύμπαν, από την απόλυτη αλήθεια... Και για να τα κατανοήσουμε καλύτερα
όλα αυτά, ας αναλογισθούμε: Όταν οι αστρονόμοι μελετούν διάφορα
αντικείμενα, εμείς συμπεραίνουμε πως
αυτά υπάρχουν, τις περισσότερες φορές όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι.
Ας
πάρουμε για παράδειγμα το ουράνιο τόξο. Υπάρχει στ’ αλήθεια; Μάλλον όχι
και αυτό γιατί το
ουράνιο τόξο δεν είναι τίποτε άλλο παρά ακτίνες φωτός που συγκλίνουν
προς τα μάτια μας. Δεν είναι συμπαγές και δεν δημιουργεί σκιά. Τα
χρώματά του όμως, για εμάς, είναι αληθινά. Ας σκεφθούμε όμως, τα
χρώματα είναι
ηλεκτρομαγνητικοί παλμοί και από μόνα τους δεν έχουν οπτικά
χαρακτηριστικά.
Όταν κάποιος δεν κοιτάζει, ούτε το ουράνιο τόξο ούτε και άλλο ουράνιο
σώμα έχουν
χρώμα. Εμείς αντιδρούμε στα αόρατα ηλεκτρομαγνητικά ερεθίσματα και οι
αμφιβληστροειδείς και το μυαλό μας δημιουργούν τα χρώματα, τα οποία δεν
υπάρχουν
από μόνα τους. Το ίδιο ισχύει και για όλα τα στερεά. Όταν
ακουμπάμε μια πέτρα, τα δάχτυλά μας αντιλαμβάνονται τις ηλεκτρικές
απωθητικές δυνάμεις μεταξύ των μορίων της πέτρας και των δικών μας. Την
θεωρούμε στερεή επειδή δεν μπορούμε να εισχωρήσουμε ούτε να δούμε μέσα
της. Δεν μπορούμε όμως ποτέ να αγγίξουμε κάτι στερεό. Αντ’ αυτού,
νιώθουμε τα ενεργειακά πεδία. Τα τηλεσκόπια επίσης, μας μεταφέρουν πέρα
από τις τοπικές μας ψευδαισθήσεις, μόνο και μόνο για να μας αποκαλύψουν
νέες μεγαλύτερες. Είναι ο Ήλιος μας πραγματικά κίτρινος όπως νομίζουμε;
Όχι βέβαια, αφού οι αστροναύτες τον περιγράφουν λευκό σαν
το χιόνι. Το κιτρινωπό χρώμα που αντιλαμβανόμαστε εμείς προκύπτει από
την απορρόφηση ενός μέρους του φάσματος του μπλε χρώματος από την
ατμόσφαιρά μας, που μας δίνει και το μπλε τ' ουρανού. Τα εναπομείναντα
κυρίαρχα χρώματα, δηλαδή το πράσινο και το κόκκινο, συνδυάζονται και
δημιουργούν το κίτρινο. Και βεβαίως τέτοια παραδείγματα υπάρχουν άπειρα
τον αριθμό...
Όταν τα δούμε λίγο καλύτερα όλα αυτά, βλέπουμε πόσο πολύ μοιάζουν με την
αλληγορία του Πλάτωνα που μιλάει γιά κάποιους ανθρώπους αλυσσοδεμένους
μέσα σε μία σπηλιά, που μία εστία φωτός πίσω τους, από μιά φωτιά,
προβάλλει μπροστά τους τις σκιές από αυτά, που στη πραγματικότητα
διαδραματίζονται, έτσι ώστε αυτοί να αντιλαμβάνονται αυτές τις σκιές ως
τη μοναδική πραγματικότητα και πως αδυνατούν να "συντονιστούν" εάν τους
βγάλεις έξω στην "αληθινή" πραγματικότητα...
Ας δούμε, όμως, καλύτερα τι ακριβώς λέει ο Πλάτων ("Πολιτεία", 7ο βιβλίο) σχετικά με αυτή την αλληγορία:
"Μετά από αυτά όμως, είπα, φαντάσου
την ανθρώπινη φύση ως προς την παιδεία και την απαιδευσία, σαν μια
εικόνα που παριστάνει μια τέτοια κατάσταση. Δες λοιπόν με τη φαντασία
σου ανθρώπους που κατοικούν μέσα σε μια σπηλιά κάτω από τη γη, που να
έχει την είσοδό της ψηλά στην οροφή, προς το φως, σε όλο το
μήκος της σπηλιάς μέσα της να είναι άνθρωποι αλυσοδεμένοι από την
παιδική ηλικία στα πόδια και στον αυχένα, έτσι ώστε να είναι καρφωμένοι
στο ίδιο σημείο και να μπορούν να βλέπουν μόνο μπροστά τους και να μην
είναι σε θέση, εξαιτίας των δεσμών, να στρέφουν τα κεφάλια τους
ολόγυρα. Κι οι ανταύγειες της φωτιάς που καίει πίσω τους να είναι πάνω
και μακριά από αυτούς. Και ανάμεσα στη φωτιά και στους δεσμώτες, προς
τα πάνω, να υπάρχει ένας δρόμος που στο πλάι του να είναι χτισμένο ένα
τοιχάκι, όπως τα παραπετάσματα που τοποθετούν οι θαυματοποιοί μπροστά
από τους ανθρώπους, και πάνω απ' αυτά τους επιδεικνύουν τα
ταχυδακτυλουργικά τους.
Φαντάσου λοιπόν κοντά σε τούτο το τοιχάκι, ανθρώπους να μεταφέρουν
αντικείμενα κάθε είδους, που προεξέχουν από το τοιχάκι, καθώς και
ανδριάντες και κάποια άλλα αγάλματα ζώων, πέτρινα και ξύλινα και
κατασκευασμένα με κάθε είδους υλικό, και, όπως είναι φυσικό, από αυτούς
που τα μεταφέρουν άλλοι μιλούν και άλλοι μένουν σιωπηλοί.
Μα είναι όμοιοι με μας, είπα εγώ και πρώτα και κύρια, νομίζεις πως
αυτοί έχουν δει κάτι άλλο από τους εαυτούς τους και τους υπόλοιπους που
είναι μαζί, εκτός από τις σκιές που δημιουργεί η φωτιά, και που
αντανακλούν ακριβώς απέναντί τους στον τοίχο της σπηλιάς;
Μα πως είναι δυνατόν, είπε, αφού είναι αναγκασμένοι να κρατάνε ακίνητα τα κεφάλια τους εφ' όρου ζωής;
Κι από αυτά που μεταφέρονται ; Δεν θα έχουν δει ακριβώς το ίδιο;
Τι άλλο;
Κι αν θα μπορούσαν να συνομιλούν μεταξύ τους, δεν νομίζεις πως σ'
αυτά που βλέπουν θεωρούν πως αναφέρονται οι ονομασίες που δίνουν;
Αναγκαστικά.
Τι θα συνέβαινε, αν το δεσμωτήριο τους έστελνε αντίλαλο από τον
απέναντι τοίχο, κάθε φορά που κάποιος από τους περαστικούς μιλούσε,
νομίζεις πως θα θεωρούσαν πως αυτός που μιλάει είναι τίποτε άλλο από τη
φευγαλέα σκιά;
Μα το Δία, όχι βέβαια, είπε.
Και σε κάθε περίπτωση, είπα εγώ, αυτοί δεν θα θεωρούν τίποτα άλλο σαν αληθινό, παρά τις σκιές των αντικειμένων.
Απόλυτη ανάγκη, είπε.
Σκέψου όμως, είπα εγώ, ποια θα μπορούσε να είναι η λύτρωσή τους και
η θεραπεία τους και από τα δεσμά κι από την αφροσύνη, αν τους
συνέβαιναν τα εξής: Αν κάθε φορά, δηλαδή, που θα λυνόταν κάποιος και θ'
αναγκαζόταν ξαφνικά να σταθεί και να βαδίσει και να γυρίσει τον αυχένα
του και να δει προς το φως, κι όλ' αυτά θα τα έκανε με μεγάλους πόνους
και μέσα από τα λαμπυρίσματα δεν θα μπορούσε να διακρίνει εκείνα, που
μέχρι τότε έβλεπε τις σκιές τους, τι νομίζεις πως θ' απαντούσε αυτός,
αν κάποιος του έλεγε πως τότε έβλεπε φλυαρίες, ενώ τώρα είναι κάπως πιο
κοντά στο ον και πως έχει στραφεί προς όντα που πραγματικά και βλέπει
με σωστότερο τρόπο, και αν του έδειχνε το καθένα από αυτά που
περνούσαν, ρωτώντας τον τι είναι και αναγκάζοντάς τον ν' αποκριθεί, δεν
νομίζεις πως αυτός θ' απορούσε και θα νόμιζε πως αυτά που έβλεπε τότε
ήταν πιο αληθινά από τα τωρινά που του δείχνουν;
Και πολύ μάλιστα, είπε.
Κι αν λοιπόν τον ανάγκαζε να βλέπει προς το ίδιο το φως, δεν θα
πονούσαν τα μάτια του και δεν θα έφευγε για να ξαναγυρίσει σ' εκείνα
που μπορεί να δει καλά, και δεν θα νόμιζε πως εκείνα στην
πραγματικότητα είναι πιο ευκρινή από αυτά που του δείχνουν;
Έτσι, είπε.
Και αν, είπα εγώ, τον τραβούσε κανείς με τη βία από εκεί, μέσα από
ένα δρόμο κακοτράχαλο κι ανηφορικό, και δεν τον άφηνε, πριν τον
τραβήξει έξω στο φως του ήλιου, δεν θα υπέφερε τάχα και δεν θα
αγανακτούσε όταν τον έπαιρναν, κι αφού θα έφτανε στο φως, δεν θα
πλημμύριζαν τα μάτια του από τη λάμψη και δεν θα του ήταν αδύνατο να
δει ακόμα κι ένα απ' αυτά που τώρα ονομάζονται αληθινά;
Όχι βέβαια, δεν θα μπορούσε έτσι ξαφνικά, είπε.
Έχω την εντύπωση πως θα χρειαζόταν να συνηθίσει, αν σκοπεύει να δει
τα πράγματα που είναι πάνω. Και στην αρχή θα μπορούσε πολύ εύκολα να
διακρίνει καλά τις σκιές, και μετά απ' αυτό, πάνω στην επιφάνεια του
νερού τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων πραγμάτων, και κατόπιν αυτά
τα ίδια. Και μετά από αυτά, τ' αντικείμενα που είναι στον ουρανό και τον
ίδιο τον ουρανό θα μπορούσε να δει ευκολότερα τη νύχτα, βλέποντας το
φως των άστρων και της σελήνης, παρά στη διάρκεια της μέρας, τον ήλιο
και το ηλιόφως.
Πως όχι;
Τελευταίο θα μπορούσε νομίζω να δει τον ήλιο, όχι στην επιφάνεια
του νερού ούτε σε κάποια διαφορετική θέση τα είδωλά του, αλλά θα
μπορούσε να δει καλά τον ήλιο καθαυτό στο δικό του τόπο και να
παρατηρήσει προσεκτικά τι είδους είναι.
Κατ' ανάγκη, είπε.
Και μετά θα συλλογιζόταν τότε για κείνον, πως αυτός είναι που
ρυθμίζει τις εποχές και τους χρόνους και που κανονίζει τα πάντα στον
ορατό κόσμο, καθώς και ο αίτιος, κατά κάποιο τρόπο, όλων εκείνων που
έβλεπαν αυτοί.
Είναι φανερό, είπε, πως αυτά θα συμπεράνει ύστερα από τα προηγούμενα.
Τι λες λοιπόν; Όταν αναλογίζεται την πρώτη του κατοικία και την
εκεί σοφία που είχε αυτός και οι τότε συνδεσμώτες του, δεν νομίζεις πως
θα καλοτυχίζει τον εαυτό του για τούτη την αλλαγή και θα οικτίρει τους
άλλους;
Και πολύ μάλιστα.
Κι αν υπήρχαν μεταξύ τους τότε κάποιες τιμές και έπαινοι και
βραβεία γι' αυτόν που θα μπορούσε να διακρίνει πιο καθαρά αυτά που
περνούσαν μπροστά από τα μάτια του και γι' αυτόν που θα μπορούσε να
θυμηθεί περισσότερο ποια συνήθως περνούσαν πρώτα, ποια μετά και ποια
ταυτόχρονα, και έτσι θα μπορεί να προβλέπει τι θα έρθει στο μέλλον,
νομίζεις πως αυτός θα κατεχόταν από σφοδρή επιθυμία και θα ζήλευε τους
τιμημένους από κείνους και τους μεταξύ εκείνων κυρίαρχους ή θα είχε
πάθει αυτό που λέει ο Όμηρος, και πολύ θα επιθυμούσε "να ήταν ζωντανός
στη γη κι ας δούλευε για άλλον, που είναι ο φτωχότερος" και θα
προτιμούσε να έχει πάθει τα πάντα, παρά να νομίζει εκείνα που νόμιζε
και να ζει έτσι εκεί;
Έτσι νομίζω τουλάχιστον, είπε, πως θα προτιμούσε να πάθει οτιδήποτε παρά να ζει έτσι.
Και τώρα βάλε στο μυαλό σου το εξής, είπα εγώ. Αν κατέβει αυτός
πάλι και καθίσει στον ίδιο θρόνο, δεν θα ξαναγεμίσουν τάχα τα μάτια του
σκοτάδι, αφού ήρθε ξαφνικά από τον ήλιο;
Και πολύ μάλιστα, είπε.
Αν χρειαζόταν ν' ανταγωνιστεί
αυτός με κείνους τους παντοτινούς δεσμώτες, λέγοντας την άποψή του
σχετικά με τις σκιές, καθόσον χρόνο η όρασή του είναι αμβλεία, πριν
προσαρμοστούν τα μάτια του, και για να συνηθίσουν δεν θα χρειαζόταν και
τόσο μικρός χρόνος, άραγε δεν θα προκαλούσε περιπαιχτικά γέλια και δεν
θα έλεγαν γι' αυτόν πως με το ν' ανεβεί επάνω, γύρισε με καταστραμμένα
τα μάτια του και πως δεν αξίζει ούτε να προσπαθήσουν καν να πάνε
επάνω; Και αυτόν που θα επιχειρήσει να τους λύσει και να τους ανεβάσει,
αν τους δινόταν κάπως η ευκαιρία να τον πιάσουν και να τον σκοτώσουν,
δεν θα τον σκότωναν;
Αναμφίβολα, είπε.
Αυτή την εικόνα λοιπόν, φίλε μου Γλαύκωνα, είπα εγώ, πρέπει να την
προσαρμόσεις σε όλα όσα είπαμε πρωτύτερα και να παρομοιάσεις τον ορατό
κόσμο με την κατοικία του δεσμωτηρίου, και τη φωτιά που αντιφέγγιζε
μέσα σ' αυτή με τη δύναμη του ηλιακού φωτός. Αν όμως παρομοιάσεις την
ανάβαση και τη θέα των αντικειμένων, που βρίσκονται στον επάνω κόσμο, με
την άνοδο της ψυχής στον νοητό κόσμο, δεν θα σφάλεις ως προς τη δική
μου άποψη, αφού επιθυμείς να την ακούσεις. Κι ο θεός τουλάχιστον ξέρει
αν τυχαίνει να είναι αληθινή. Εμένα λοιπόν έτσι μου φαίνεται. Πως στην
περιοχή του γνωστού η ιδέα του αγαθού είναι τελευταία και μετά βίας
διακρίνεται, όταν όμως τη διακρίνει κανείς δεν μπορεί να μην συλλογιστεί
πως αυτή είναι η αιτία για όλα γενικά τα σωστά και καλά πράγματα,
γεννώντας μέσα στον ορατό κόσμο το φως και τον κύριο του φωτός, και
γιατί μέσα στον νοητό κόσμο αυτή είναι που διευθύνει και παρέχει την
αλήθεια και τον νου και πως πρέπει να την ατενίσει οπωσδήποτε αυτός που
εννοεί να ενεργήσει φρόνιμα και στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή."
Μπορείτε να κατανοήσετε καλύτερα τα προεκτεθέντα, στο άρθρο που ακολουθεί, με τίτλο
"Πως
η σύγχρονη αστροφυσική ακυρώνει το φαινόμενο του θανάτου", του
επίκουρου καθηγητή στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Δρ. Δανέζη
Μάνου, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Άβατον”, τον Σεπτέμβριο του
2008.
Η γεωμετρία του Σύμπαντος
Όταν αναφερόμαστε σε μια γεωμετρία, θεωρούμε αυτονόητη την ύπαρξη ενός
χώρου μέσα στον οποίο αυτή αναπτύσσεται και τις ιδιότητες του οποίου
περιγράφει.
Στα μαθηματικά, στο μαθηματικό Κόσμο, η έννοια του χώρου είναι ιδεατή
-νοητή και δεν έχει καμία μα καμία σχέση με την υλική πραγματικότητα.
Ομοίως και τα γεωμετρικά σχήματα που μορφοποιούνται εντός του είναι
ιδεατά – νοητά και άυλα και δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με την υλική
πραγματικότητα.
Τα σχήματα και οι μορφές που σχηματοποιούνται μέσα σε αυτούς τους
μαθηματικούς χώρους είναι ταυτόσημα με τα 4 Πλατωνικά στερεά : το
κανονικό 8-εδρο, το κανονικό 20-εδρο , το κανονικό 4-εδρο και το
κανονικό 6-εδρο.
Οι διαστάσεις
Προκειμένου ο υλικός άνθρωπος να έχει έστω κάποια μικρή αίσθηση των
άυλων αυτών χώρων και των μορφών που δημιουργούνται μέσα του, ταύτισε,
αδικαιολόγητα βέβαια, τους χώρους αυτούς με υλικά σχήματα που μπορούσαν
να τα αντιληφθούν οι ανθρώπινες αισθήσεις.
Ονόμασε χώρο των τριών διαστάσεων τον υλικό χώρο που αντιλαμβάνονται οι
ανθρώπινες αισθήσεις. Μέσα στον τρισδιάστατο αυτό υλικό χώρο ταύτισε το
χώρο δυο διαστάσεων με κάθε υλικό επίπεδο. Για παράδειγμα την επιφάνεια
ενός τραπεζιού.
Ομοίως το χώρο μιας διάστασης με την τομή δυο υλικών επιπέδων, για
παράδειγμα την ακμή ενός κύβου, ενώ χώρου μηδενικής διάστασης κάθε υλικό
αντικείμενο ελαχιστότατων για τις αισθήσεις διαστάσεων.
Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε η ψευδής εντύπωση ότι ένας υλικός χώρος 3
διαστάσεων περιλαμβάνει μέσα του άπειρους χώρους μιας διαστάσεως και
δυο διαστάσεων. Ομοίως ένας χώρος 2 διαστάσεων άπειρους χώρους μιας
διαστάσεως και ένας χώρος μιας διαστάσεως άπειρους χώρους μηδενικών
διαστάσεων.
Αυτή η ταύτιση όμως είναι μαθηματικό λάθος!
Κάθε σημείο γύρω μας, μέσα στον υλικό Κόσμο, περιγράφεται από τρεις
συντεταγμένες. Αυτό σημαίνει ότι το σημείο, με βάση τον ορισμό που
δώσαμε προηγουμένως, δεν είναι χώρος μηδενικής διάστασης, αφού
περιγράφεται από 3 συντεταγμένες.
Όμως, όπως γνωρίζουμε, κάθε υλικό επίπεδο ή ευθεία γραμμή, είναι ένα
σύνολο από 3-διάστατα σημεία και ως εκ τούτου κι αυτά περιγράφονται από 3
συντεταγμένες. Είναι, δηλαδή, 3-διάστατα σχήματα που δεν έχουν καμία
σχέση με τους αντίστοιχους χώρους των 2 διαστάσεων και της μίας
διαστάσεως.
Μέσα σε ένα 3-διάστατο υλικό χώρο μπορούμε να διακρίνουμε, και καμπύλες
επιφάνειες, όπως η σφαιρική, η παραβολική ή η υπερβολική. Και οι
επιφάνειες αυτές είναι 3-διάστατες ως αποτελούμενες από 3-διάστατα υλικά
σημεία.
Το μη αισθητό σύμπαν
Αν οι διαστάσεις του σύμπαντος είναι παραπάνω από 3, ακόμη και αν είναι
ευκλείδεια η γεωμετρία του, ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντιληφθεί την
πραγματική του υπόσταση και φύση του 4-διαστατου σύμπαντος, ούτε τις
μορφές και τα σχήματα που εντός του δημιουργούνται.
Δηλαδή, κάθε τι που αντιλαμβάνεται σαν πραγματικό, ακόμα και ολόκληρο το
σύμπαν, δεν είναι παρά προβολές (απεικονίσεις) κομματιών του μη
ευκλείδειου πραγματικού και μη αισθητού σύμπαντος, πάνω σε ένα ψεύτικο
3-διάστατο Ευκλείδειο Κόσμο τον οποίο δημιουργούν σαν ψευδαίσθηση οι
αισθήσεις.
Τον Κόσμο αυτό των ψευδαισθήσεων τον ονομάζουμε επιστημονικά, ψευδο-ευκλείδειο χώρο Μινκόφσκι.
Όπως είπαμε και παρά πάνω, οι καθαρά μαθηματικοί χώροι, όπως και τα
γεωμετρικά σχήματα που μορφοποιούνται μέσα τους, είναι ιδεατά και άυλα
και δεν έχουν καμία σχέση με την υλική πραγματικότητα.
Τα μαθηματικά μελετούν ιδεατούς χώρους, μη «πραγματικούς» και απτούς ενώ η Φυσική τον υλικό, αισθητό και μετρίσιμο Κόσμο.
Η σύνδεση έγινε με την γνωστή θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν που
συνέλαβε την ιδέα ότι το κύριο συστατικό της κλασικής Φυσικής, η ύλη,
δεν είναι παρά καμπύλωση του κύριου συστατικού του Κόσμου των
μαθηματικών, του χώρου.
Το χωροχρονικό συνεχές
Το μόνο πραγματικό μέσα στο σύμπαν είναι
το χωροχρονικό συνεχές το οποίο είναι άτμητο και αδιαίρετο.
Δηλαδή αν τμήσουμε το χωροχρονικό συνεχές, σε χώρο και χρόνο, ούτε ο
μετρούμενος ανθρώπινος χρόνος ούτε ο χώρος περιγράφουν την συμπαντική
πραγματικότητα.
Εν ολίγοις ο χρόνος όπως τον περιγράφουν και τον μετράνε τα ρολόγια και ο
χώρος όπως τον περιγράφουν και τον μετράνε οι μεζούρες, δεν έχουν καμία
σχέση, ούτε περιγράφουν την πραγματικότητα της συμπαντικής δημιουργίας.
Είναι μια ψευδαίσθηση, ένα τίποτα.
Τι είναι ύλη ;;
Σύμφωνα με την θεωρία της Σχετικότητας η ύλη δεν αποτελεί παρά ένα
καμπυλωμένο χώρο 3ων διαστάσεων. Ο χώρος , όμως, 3ων διαστάσεων όπως
προείπαμε είναι ένα τίποτα, ύλη είναι η καμπύλωση του τίποτα.
Όταν μιλάμε για καμπύλωση του ευκλείδειου 3-διάστατου συμπαντικού χώρου
που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις, απλώς εννοούμε μια κύρτωση του χώρου
προς την 3η διάσταση, την διάσταση του χρόνου. Η αισθητή, λοιπόν, ύλη
είναι καμπυλωμένος χώρος 3ων διαστάσεων προς την διάσταση χρόνος. Αυτό
σημαίνει ότι η ύλη υπάρχει αισθητή αν η τιμή της διάστασης χρόνος
βρίσκεται μεταξύ μιας ελάχιστης και μιας μέγιστης τιμής. Η αυξομείωση
της καμπυλότητας μιας περιοχής ενός χώρου 3ων διαστάσεων σηματοδοτεί τη
γέννηση, την εξέλιξη και το θάνατο μια υλικής ύπαρξης.
Αν θεωρήσουμε σταθερή την έκταση μιας περιοχής του χώρου, το πόσο αυτός
καμπυλώνεται προς την διάσταση χρόνος είναι η βασική παράμετρος που
χαρακτηρίζει την εξέλιξη μιας υλικής ύπαρξης.
Η Καμπυλότητα μιας περιοχής = η πυκνότητα της ενέργειας.
Αυτό σημαίνει πως αντί να πούμε πως ύλη είναι η καμπύλωση του χώρου,
μπορούμε να πούμε ότι ύλη είναι μια περιοχή με μεγάλη πυκνότητα
ενέργειας.
Δηλαδή μπορούμε να πούμε εξίσου σωστά ότι η εξέλιξη μιας υλικής ύπαρξης
εξαρτάται από τις μεταβολές της πυκνότητας της ενέργειά της.
Τι είναι ζωή ;
Με
βάση όλα τα παραπάνω, ζωή μπορούμε να ονομάσουμε τη δυνατότητα της
υλικής μας υπόστασης να μεταβάλλει την ενεργειακή της πυκνότητα (δηλαδή
την καμπυλότητά της). Αυτό σημαίνει αυτόματα μια δυνατότητα αυξομειώσεως
της διάστασης χρόνος, που εγκλείουμε αοράτως μέσα μας.
Η έννοια της ζωής όμως χαρακτηρίζεται από τις έννοιες της γέννησης, της
ανάπτυξης, της φθοράς και του θανάτου. Η έννοια της γέννησης, της
εμφάνισης δηλαδή μιας υλικής πραγματικότητας από το αισθητό τίποτα, δεν
είναι παρά μια καμπύλωση του χώρου προς τον χρόνο, πέραν κάποιου ορίου. Η
καμπύλωση αυτή μπορεί να γίνει αισθητή και λογικά αντιληπτή από την
επιστήμη, σαν μια περιοχή αυξημένης τιμής της πυκνότητας ενέργειας, που
γύρω της σχηματίζεται κάποιο πεδίο βαρύτητας.
Η έννοια της ανάπτυξης μιας υλικής ύπαρξης, είναι ταυτόσημη με την
έννοια της αύξησης της καμπυλότητας του χώρου και με την ισοδύναμη
έννοια της αύξησης της ενεργειακής πυκνότητας.
Τι είναι ο θάνατος ;
Ως θάνατο, εάν συναρτήσουμε τον υλικό θάνατο με την αισθητή εξαφάνιση
της ύλης, μπορούμε να εκλάβουμε δύο περιπτώσεις. Κατά πρώτον την
ελαχιστοποίηση της πυκνότητας ενέργειας που έχει σαν αποτέλεσμα τον
εγκλωβισμό στην ψευδή φύση του τρισδιάστατου φυσικού ειδώλου του χώρου
του σύμπαντος, κάτι που συμβαίνει εφόσον η τιμή της πυκνότητας ενέργειας
– αλλιώς της καμπύλωσης – του χώρου που καταλαμβάνει το αντικείμενο
γίνεται ή μηδέν ή δεν ξεπερνά την οριακή τιμή ώστε να γίνεται αντιληπτό
από τις αισθήσεις μας : αυτό σημαίνει πως αν η καμπύλωση του χώρου προς
την διάσταση χρόνος γίνει μικρότερη από μια ελάχιστη τιμή, τότε η ύλη
στερούμενη της αισθητής καμπυλότητας ξαναπαίρνει τη μορφή του «καθαρού»
χώρου, μιας ουσίας έξω από την δυνατότητα των αισθήσεων. Κατά δεύτερον,
μιας και ως αισθητή ύλη λογίζεται ο καμπυλωμένος χώρος προς την διάσταση
χρόνος ή αλλιώς μία κύρτωση με μορφή πηγαδιού προς την διάσταση χρόνος,
συνεπάγεται πως ομιλούμε δια καμπύλωση, του χώρου, προς την διάσταση
χρόνος, κατά την οποία ξεπερνιέται το ανώτατο όριο και τότε η ύλη
καθίσταται αόρατη από τις αισθήσεις – αυτή την αιτία θανάτου, όσον αφορά
τα άστρα, την ονομάζουμε μελανή οπή.
Συμπαντικός και ανθρώπινος χρόνος
Ο χρόνος των ρολογιών και των ημερολογίων μετράει τον ρυθμό της φθοράς
της ύλης, δηλαδή της μεταβολής της διάστασης χρόνος και δεν ταυτίζεται
με τον αληθινό χρόνο, αυτόν του αληθινού αλλά μη αισθητού σύμπαντος.
Ας δούμε όμως και τι λέει ο Δρ Μάνος
Δανέζης και σε μία συνέντευξή του, που έχει δώσει στον Γιώργο Στάμκο και
έχει δημοσιευθεί στο περιοδικό "Ζενίθ", γιά τις νέες απόψεις της
επιστήμης περί του τι πραγματικά υπάρχει και αποτελεί τον "κόσμο" μας.
Πως φτάσαμε στη σημερινή επιστημονική επανάσταση την οποία υπηρετείται;Γνωρίζουμε
πολύ καλά πως το Σύμπαν περιγράφεται ως ένας «κώνος φωτός», που έχει
περιοχές όπου υπάρχουν ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός. Εγώ δεν θα σου
πω για τα παράδοξα του σύμπαντος, αλλά θα σου πω για τα φοβερά πράγματα
που τα γνωρίζει σήμερα η Επιστήμη κι έχει αλλάξει ολόκληρος ο πολιτισμός
μας με βάση τις νέες επιστημονικές ανακαλύψεις.
Παράδειγμα:
Όπως ξέρεις η μεγάλη επιστημονική επανάσταση του 16ου και 17ου αιώνα
στηρίχτηκε στην ανάπτυξη της Νευτώνιας Φυσικής και της Ευκλείδειας
Γεωμετρίας. Στηρίζονταν στη λογική ότι το ορατό Σύμπαν ήταν Ευκλείδειο,
δηλαδή μια «καλοστημένη μηχανή» που λειτουργούσε σε τρεις διαστάσεις.
Όταν ήρθε ο Αϊνστάιν έκανε μια μεγάλη τομή με τη Θεωρία της
Σχετικότητας, εισάγοντας κάποιες ιδέες που δεν θέλουμε καν να τις
συζητάμε, ενώ τις χρησιμοποιούμε. Έβαλε δύο καινούργια στοιχεία: το
Σύμπαν μας δεν μετριέται με την Ευκλείδειο Γεωμετρία και οι διαστάσεις
του είναι παραπάνω από τρεις.
Εάν δεν αναλύσουμε, σε πρακτικό επίπεδο, τι σημαίνει ένας χώρος να έχει
περισσότερες από τρεις διαστάσεις και να μην μετριέται με την Ευκλείδειο
Γεωμετρία…
Πόσες διαστάσεις έχει το Σύμπαν;Πάντως
περισσότερες από τρεις! Αυτό το οποίο γνωρίζουμε σήμερα, αποδεικτικά
από την Επιστήμη, είναι ότι η ανθρώπινη βιολογία, έτσι όπως είναι
διαμορφωμένη και η οποία εκφράζεται μέσα από τις πέντε αισθήσεις μας,
δεν έχει την τη δυνατότητα να αντιλαμβάνεται μορφές και σχήματα που
είναι παραπάνω από τρεις διαστάσεις. Ακόμη κι αν είναι Ευκλείδεια η
Γεωμετρία, αν οι διαστάσεις είναι τέσσερις, ο άνθρωπος δεν μπορεί να
αντιληφθεί καμιά τετρασδιάστατη μορφή ή σχήμα λόγω του DNA του, της
ίδιας του της βιολογίας. Ότι όργανο και να φτιάξει δεν αλλάζει τη
βιολογία του ανθρώπου, απλώς επεκτείνει τις αισθήσεις μας. Γνωρίζουμε
λοιπόν πως ένας χώρος, ακόμη κι αν είναι Ευκλείδειος, αν έχει παραπάνω
από τρεις διαστάσεις, τότε εμείς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τίποτα.
Ήρθε λοιπόν ο Αϊνστάιν και μας λέει πως είναι τέσσερις οι διαστάσεις και
ο χώρος είναι Ρίμαν και δεν είναι Ευκλείδειος. Αν δεν είναι Ευκλείδειος
ο χώρος τότε σημαίνει ότι δεν μπορώ να αντιληφθώ τίποτα, ακόμη κι αν
είναι τριών, δύο ή και μιας διάστασης. Επειδή ο χώρος είναι Ρίμαν δεν
μπορούμε να δούμε τίποτε βάσει της βιολογίας μας και, εγώ συμπληρώνω,
ακόμη κι αν ήταν Ευκλείδειος δεν μπορούμε να δούμε τίποτε επειδή έχει
τέσσερις διαστάσεις.
Γεννάται ένα μεγάλο ερώτημα:
Αφού βλέπουμε γύρω μας! Είμαστε ένα κομμάτι του σύμπαντος. Βλέπουμε
πράγματα γύρω μας. Άρα κάπως πρέπει να εξηγηθεί αυτό το φαινόμενο. Κι
αυτό το λύνει η Επιστήμη αρχίζοντας από τα Μαθηματικά, που λένε τα εξής:
Αν πάρω αυτόν το περίεργο χώρο Ρίμαν του σύμπαντος, που δεν μπορώ να
αντιληφθώ τίποτε, κόψω ένα πάρα πολύ μικρό κομματάκι, τότε αυτό
συμπεριφέρεται με πάρα πολύ καλή προσέγγιση σαν να ήταν Ευκλείδειος
χώρος.
Τι γίνεται λοιπόν;
Οι αισθήσεις μας μέσω μιας σειράς αδυναμιών τους αποκόπτουν πλαστά ένα
πολύ μικρό κομματάκι του σύμπαντος, το οποίο πλαστά μοιάζει σαν να είναι
Ευκλείδειο. Δηλαδή γύρω μας δημιουργούμε ένα «κουκούλι», μια σφαίρα
μέσα στην οποία υπάρχουμε, την οποία σφαίρα έχουμε την ψευδαίσθηση ότι
είναι Ευκλείδεια.
Όλα τα γεγονότα που συμβαίνουν έξω από αυτό το Ευκλείδειο «κουκούλι»
μας, αναγκάζονται να περάσουν μέσα από αυτό το «κουκούλι» για να έρθουν
στις αισθήσεις μας. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο που
φτιάχνουν οι αισθήσεις μας δεν είναι παρά ολογράμματα, απεικονίσεις όπως
λένε στα Μαθηματικά: εικόνες-Matrix αυτού που πραγματικά υπάρχει.
Βλέπουμε τις σκιές του σύμπαντος.
Δεν βλέπουμε το ίδιο το Σύμπαν. Καθετί που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις
μας δεν είναι πραγματικό, είναι απλώς η σκιά αυτού που πραγματικά
υπάρχει! Αυτά που σου λέω τα γνωρίζουμε στην αστροφυσική, δεν είναι
τίποτε το παράξενο.
Οι αισθήσεις μας δεν μας βοηθούν στην κατανόηση του σύμπαντος;Μίλησα για τις αδυναμίες των αισθήσεων μας. Οι αισθήσεις μας έχουν βασικά τρεις αδυναμίες.
Ας πάρουμε το μάτι μας. Δεν αντιλαμβάνεται όλες τις ακτινοβολίες παρά
ελαχιστότατες, αυτό που λέμε οπτικό φάσμα. Μιλάμε για έναν ωκεανό φωτός
που δεν μπορούμε ν’ αντιληφθούμε και αντιλαμβανόμαστε μόνο
ελαχιστότατες.
Η δεύτερη αδυναμία που έχει το μάτι μας είναι ότι δεν μπορεί ν’
αντιλαμβάνεται αντικείμενα που είναι μικρότερα από κάποια ελάχιστη
διάμετρο. Με τον τρόπο αυτό δεν καταλαβαίνουμε τη σκόνη που βρίσκεται
μεταξύ μας, τα σωματίδια των οσμών, τα μικρόβια κλπ.
Και η τρίτη αδυναμία που έχει το μάτι μας είναι αν δύο αντικείμενα είναι
πιο κοντά από μια συγκεκριμένη απόσταση δεν τα αντιλαμβανόμαστε σαν δύο
αντικείμενα, αλλά σαν ένα. Κοίταξε τώρα αν δεν είχαμε αυτές τις
αδυναμίες του ματιού.
Για παράδειγμα αν βλέπαμε όλες τις ακτινοβολίες, τότε δεν θα βλέπαμε
τίποτα! Θα ήταν ένας απέραντος ωκεανός φωτός γύρω μας, που δεν θα
διέκρινες τίποτα, θα ήταν απλά ένα εκτυφλωτικό φως.
Για να δούμε τη δεύτερη αδυναμία. Αν βλέπαμε αντικείμενα που ήταν μικρά,
τότε αυτός ο χώρος μεταξύ μας δεν θα ήταν κενός. Θα ήταν το πιο πηχτό
πράγμα που έχεις δει στη ζωή σου! Ακόμη και το άρωμα που φοράω, τα
μικροσωματίδια, θα τα έβλεπες. Θα έβλεπες τη σκόνη, μικροοργανισμούς, κι
ακόμη τις πτητικές ενώσεις, το καυσαέριο… Θα έβλεπες να μας ενώνει ένα
πυκνότατο υλικό. Δηλαδή εσένα θα σε έβλεπα θαμπό, γιατί θα σε έβλεπα
μέσα από ένα εκπληκτικά πυκνό υλικό.
Ας πάμε στην τρίτη αδυναμία. Αν μπορούσα να ξεχωρίσω ως ανεξάρτητα
αντικείμενα όσο κοντά και να βρίσκονται. Τότε δεν θα σε έβλεπα εσένα. Θα
έβλεπα τα κύτταρά σου, θα έβλεπα τα μόρια σου, τα άτομα σου, τα
ηλεκτρόνια, τα πρωτόνια, τα νετρόνια των ατόμων σου. Θα έβλεπα τα
στοιχειώδη σωμάτια. Κι επειδή αυτά δεν είναι σωματίδια μάζας αλλά
ρεύματα ενέργειας, θα έβλεπα την ενέργεια. Κι επειδή τα πάντα είναι
φτιαγμένα από τα ίδια δομικά υλικά, τότε πως θα ξεχώριζα το τραπέζι από
εσένα; Θα ζούσα σ’ έναν ωκεανό στροβιλιζόμενης ενέργειας!
Τα πάντα μέσα στο Σύμπαν είναι δηλαδή ενέργεια;Έτσι
λοιπόν το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε δεν είναι ο
περιορισμός, αλλά η ενότητα. Αυτό που θα πρέπει να καταλάβουμε με την
κλασσική έννοια της Φυσικής του 1910 –δεν μιλάω για σημερινές «τρελές»
ανακαλύψεις– είναι ότι όλο το Σύμπαν είναι Ένα. Δεν υπάρχουν
εξατομικευμένα αντικείμενα. Δεν υπάρχεις Εσύ κι Εγώ. Δεν υπάρχω Εγώ και
το τραπέζι.
Η Γη και το Φεγγάρι… Τα πάντα μέσα στο Σύμπαν είναι ένας ωκεανός
συνεχόμενης ενέργειας. Μέσα σ’ αυτόν τον ωκεανό της ενότητας της
ενέργειας κάπου, πιθανότατα, υπάρχουν κάποια μικροπυκνώματα, τα οποία
ονομάζουμε ύλη, που οι αισθήσεις μας αντιλαμβάνονται ως ύλη. Αν όμως η
πυκνότητα της ενέργειας είναι λίγο μικρότερη, τότε δεν τη βλέπουμε
καθόλου. Τα πάντα ενώνονται μέσα στο Σύμπαν. Είναι Ένα. Όπως
καταλαβαίνεις μια τέτοια αντίληψη του φυσικού σύμπαντος δεν αλλοιώνει
μόνο τις απόψεις μας περί Επιστήμης, αλλάζει τις απόψεις μας για το τι
είμαστε. Αλλάζει την κοινωνική θεωρία.
Τι είμαστε;Είμαστε
Ένα. Εσύ κι εγώ δεν είμαστε άλλο πράμα. Κι αν εγώ κάνω κάτι κακό σ’
εσένα είναι σαν να κάνω κακό σ’ εμένα. Γιατί υπάρχει μια ενότητα.
Βλέπεις οι νέες φυσικές απόψεις περί σύμπαντος, που είναι βεβαίως
παλιές, αρχίζουν να αλλάζουν την κοινωνική φιλοσοφία. Κι όταν αλλάζει η
κοινωνική φιλοσοφία, τότε αλλάζουν τα πολιτικά συστήματα.
Γι’ αυτό λέμε πάντοτε ότι μετά από μια μεγάλη επιστημονική επανάσταση
ακολουθεί μια μεγάλη κοινωνική επανάσταση. Ένας άνθρωπος ο οποίος
πιστεύει πως είναι ένα τίποτα, ένα κομμάτι μάζας που θα καταστραφεί και
θα πεθάνει, νιώθει μια μικρότητα κι ασχολείται με μικρά πράγματα.
Ένας άνθρωπος όμως που έχει αίσθηση της συμπαντικότητάς του και της
ενότητάς του με το Σύμπαν αναζητάει άλλα πράγματα. Αυτό σημαίνει ότι η
μικρότητα των ανθρώπων είναι η μη αίσθηση της συμπαντικότητάς τους, της
μεγαλοσύνης τους. Δεν μπορώ να είμαι αντίπαλός σου γιατί είναι σαν να
είμαι αντίπαλος του εαυτού μου. Γιατί εσύ κι εγώ και όλοι είμαστε ΈΝΑ.
Είμαστε Ένα σαν Σύμπαν.
Όλα αυτά μου ακούγονται αρκετά φιλοσοφικά…Όταν
συζητάω γι’ αυτά τα θέματα αποφεύγω να εκφράσω φιλοσοφικές ή άλλου
είδους προσωπικές απόψεις. Θέλω να μιλάω μόνο επιστημονικά κι όλα αυτά
τα οποία λέω δεν έχουν καμία σχέση με φιλοσοφία και με οτιδήποτε άλλο.
Αυτά που σου λέω μπορώ να τα αποδείξω επιστημονικά.
Σ’ αυτό το καινούργιο Σύμπαν λοιπόν επικρατούν, αποδεικτικά, καινούργιες
ιδιότητες. Καμιά μορφή και κανένα σχήμα δεν έχει μέσα κι έξω. Το έξω
είναι μέσα και το μέσα είναι έξω. Τίποτε δεν έχει δύο ανεξάρτητες
πλευρές! Αυτό μπορώ να στο αποδείξω και πρακτικά και το ξέραμε από τον
18ο αιώνα. Το έξω κάθε σχήματος συγχρόνως είναι μέσα, και το μέσα κάθε
σχήματος συγχρόνως είναι έξω. Να δούμε τι προεκτάσεις έχει αυτό, αν
θέλεις να το φιλοσοφήσεις κιόλας.
Καθένας από εμάς είναι μια μορφή του σύμπαντος, μια μορφή-σκιά, οι
αισθήσεις κατανοούν μόνο τη σκιά αυτού που είναι ο άνθρωπος. Δεν
κατανοούν το σύνολο αυτού που είναι άνθρωπος, αυτό που ενώνεται με όλο
το Σύμπαν. Δεν αντιλαμβάνονται τη συμπαντική μορφή του, αντιλαμβάνονται
μόνο την προβολή του σ’ αυτό το ψεύτικο «κουκούλι», το Ευκλείδειο, που
φτιάχνουν οι αισθήσεις του.
Για σκέψου λοιπόν ότι εγώ είμαι έξω από εσένα κατά την άποψη σου.
Συμπαντικά όμως είμαι μέσα σου, κι εσύ είσαι μέσα σ’ εμένα. Άρα οι δύο
μας ταυτιζόμαστε. Κι αν ταυτιζόμαστε οι δυο μας, ταυτιζόμαστε με τα
πάντα! Γι’ αυτό βλέπεις πως οι αρχαίοι Έλληνες και Ινδοί φιλόσοφοι
έλεγαν πως για να μπορέσεις να καταλάβεις το Σύμπαν, πρέπει πρώτα να
χωθείς μέσα στον εαυτό σου, όσο βουτάς μέσα σου είναι σαν να βγαίνεις
έξω! Γιατί το μέσα μιας μορφής είναι το έξω μιας άλλης μορφής. Ενώ όσο
βγαίνεις προς τα έξω, νομίζεις πως κατακτάς το Σύμπαν, τόσο περιορίζεσαι
προς τα μέσα.
Ποιο είναι το μήνυμα που αναβλύζει μέσα από την επανάσταση της Νέας Φυσικής;Το
καινούργιο μήνυμα της Νέας Φυσικής είναι η ενότητα, είναι η άρνηση της
ατομικότητας, η άρνηση του απομονωτισμού, η άρνηση ότι ο κάθε άνθρωπος
είναι κάτι το ξεχωριστό.
Στη νέα εποχή που επαγγέλλεται αυτή η σύγχρονη Φυσική δεν υπάρχει Εγώ,
υπάρχει το Εμείς. Δεν υπάρχει το Έχω, αλλά το Είμαι. Αυτό δεν είναι
αποτέλεσμα μιας φιλοσοφικής ενόρασης –γνωρίζω τις φιλοσοφικές ενοράσεις
αλλά αρνούμαι να τις συζητήσω, συζητάω μόνο Φυσική– αλλά της σύγχρονης
αντίληψης της Φυσικής για τον κόσμο. Καταλαβαίνεις λοιπόν πως η άρνηση
του Εγώ, η άρνηση της ατομικότητας, αλλάζει τις κοινωνίες, φέρνει
επανάσταση.
Δεν καταργείται ο εθνικισμός με την έννοια της κατάργησης της
ταυτότητας, καταργείται η ατομικότητα που οδηγεί στον εθνικισμό. Τα
πάντα είναι Ένα. Όλα τα υπόλοιπα είναι κουταμάρες! Μια πλάνη των
αισθήσεων μας. Οι σκιές δηλαδή –το Matrix– που η μια πολεμάει την άλλη.
Είναι αστείο. Οι σκιές να μάχονται μεταξύ τους, ενώ είναι οι ίδιες!
Είναι αντανακλάσεις του ίδιου πράγματος. Είναι δύο δικές σου εικόνες κι
αυτές οι δύο εικόνες προσπαθούν η μία να σκοτώσει την άλλη.
Το ότι ζούμε συνεχώς σε μια κατάσταση Matrix είναι σίγουρο –μπορώ να σου
δώσω όση βιβλιογραφία θέλεις–, άλλωστε τα έχουμε γράψει όλα αυτά σ’ ένα
βιβλίο μας με τίτλο Η Κοσμολογία της Νόησης, που βασίζεται σε πολύ
έγκυρο επιστημονικό υλικό. Οι περισσότεροι συνάδελφοι μου γνωρίζουν την
αλήθεια του πράγματος, αλλά δεν μπορούν να την επιβάλλουν σε μια
κοινωνία που στρεβλά αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Άρα καταλαβαίνεις πως μια
μεγάλη επιστημονική επανάσταση έχει κλείσει τον κύκλο της κι αν περάσει
στον κόσμο όλα θ’ αλλάξουν. Τίποτε δεν θα ‘ναι όπως ήταν χθες.
Τι είναι αυτό όμως που την εμποδίζει να περάσει στον πολύ κόσμο; Να αλλάξει τις ανθρώπινες κοινωνίες;Κοίταξε,
μην βάζεις στο νου σου παγκόσμιες συνωμοσίες. Υπάρχουν πολλών ειδών
αδυναμίες. Είναι η αδυναμία η δική μας να κατανοήσουμε πλήρως αυτά που
διαβάζουμε στα επιστημονικά συγγράμματα. Είναι η μικρότητα και η
φιλοδοξία μας. Είναι ο φόβος μας να συγκρουστούμε.
Να έχουμε το θάρρος να διατυπώσουμε την επιστημονική μας άποψη χωρίς να
φοβόμαστε μην «χάσουμε τη θέση» μας. Να ξεπεράσουμε τους ανθρώπινους
φόβους…
Χρειάζεται μια πλήρη κατανόηση της αλήθειας αυτών που λέω, διότι αν
πραγματικά νιώθεις την ταύτιση με το Σύμπαν τότε καταλαβαίνεις ότι όλα
αλλάζουν σε θεολογικό, σε κοινωνικό επίπεδο. Το θέλουμε όμως; Οι μεγάλες
αλλαγές ξέρεις, δεν γίνονται ποτέ από την κορυφή. Δεν βρέθηκε ποτέ ένας
βασιλιάς, ένας αυτοκράτορας για να επιβάλει την καινούργια γνώση.
Η Γνώση επιβάλλεται από κάτω. Αυτό που γνωρίζουμε πλέον, ότι ζούμε σ’
έναν κόσμο-Matrix κι ότι δεν υπάρχει η έννοια της ύλης –είναι διανοητικό
κατασκεύασμα μας, είναι το αντίτιμο της «πτώσης» μας και της μικρότητας
των αισθήσεων μας– είναι η αδυναμία μας να νιώσουμε μέσα από μια 6η
αίσθηση την οποία έχουμε χάσει και την οποία πρέπει να κατακτήσουμε.
Αυτή την ενότητα του Σύμπαντος. Οραματίζομαι την εποχή που η Νόηση θα
έχει γίνει αίσθηση και θα μετράμε πλέον έξι αισθήσεις. Και το Σύμπαν θα
είναι διαφορετικό γύρω μας.
Αυτό όμως δεν προϋποθέτει και κάποιο είδος βιολογικής εξέλιξης;Ναι
αλλά ξέρω πως γρήγορα οι άνθρωποι θα πρέπει μέσω μιας καλλιέργειας να
εξελιχθούν, γιατί έχουμε αποδείξει ως βιολογικές υπάρξεις ότι
προσαρμοζόμαστε στη νέα γνώση. Θα πρέπει να μετατραπούν από Homo Sapiens
σε Homo Universalis, μέσω της ανάπτυξης μιας άλλης αίσθησης την οποία
σήμερα ονομάζουμε Νόηση. Τέρμα η ύλη! Τα πάντα είναι ενέργεια, κι όταν
λέω ενέργεια δεν μιλάω για ηλεκτρισμό, μαγνητισμό κλπ. αυτά είναι
εκφάνσεις της ενέργειας. Δεν είναι ενέργεια ο ηλεκτρισμός, είναι μια
εκδήλωση ενός ευρύτερου γεγονότος που δεν γνωρίζουμε ούτε την έκταση
ούτε τη φύση και το λέμε Ενέργεια.
Η ενέργεια είναι το υλικό του σύμπαντος που δεν είναι ούτε Ευκλείδειο,
ούτε τρισδιάστατο. Είναι έξω από τις αισθήσεις μας, είναι το λεγόμενο
χάος, το Έρεβος… Το υλικό από το οποίο πηγάζουν όλα τα δευτερογενή
γεγονότα που μας δημιουργούν αυτό το Matrix είναι έξω από τη δυνατότητα
των αισθήσεων μας. Κάποτε το ονόμαζαν χάος, σήμερα η Νέα Φυσική το
ονομάζει Ψευδοκενό. Ο χώρος είναι γεμάτος από αυτό το Ψευδοκενό που αν
κουνηθεί λίγο, αν υπάρξει μια μικροδιακύμανση του, τότε γεννιέται ένας
κόσμος και όχι ένα Σύμπαν. Σύμπαν είναι όλοι οι κόσμοι μαζί και υπάρχουν
άπειροι…Όμως οι κόσμοι είναι μια αφαίρεση, διότι το Σύμπαν είναι Ένα
και ούτε σε κόσμους (μικροσύμπαντα) μπορούμε να το χωρίσουμε. Όλα αυτά
φαίνονται μαγικά. Για ανθρώπους που δεν ξέρουν σύγχρονη Φυσική είναι
μεταφυσικά.
Μπορείτε να φέρετε κάποιο πρακτικό παράδειγμα που απορρέει από αυτή τη Νέα Φυσική;Ναι,
το παράδειγμα των συσχετισμένων φωτονίων. Είναι ένα εργαστηριακό
πείραμα με δύο φωτόνια τα οποία κάποια στιγμή της ζωής τους έχουν
αλληλεπιδράσει. Αν πάρω αυτά τα δύο φωτόνια και τα μεταφέρω σε μια
τεράστια απόσταση μεταξύ τους και προικοδοτήσω το ένα με κάποια
πληροφορία π.χ. αλλάξω την πόλωση του, τότε η πληροφορία αυτή
μεταφέρεται στο άλλο με ταχύτητες πολλαπλάσιες της ταχύτητας του φωτός!
Αυτό σημαίνει ότι το φαινόμενο της μετάδοσης της πληροφορίας δεν έχει
γίνει σε χώρο Ευκλείδειο και τρισδιάστατο, όπου δεν μπορεί να υπάρξει
μεγαλύτερη ταχύτητα από του φωτός. Αν θεωρήσουμε ότι κάποτε συνέβη η
Μεγάλη Έκρηξη τότε το μεγαλύτερο μέρος των φωτονίων είναι συσχετισμένο
εν τη γενέσει τους. Αυτό σημαίνει ότι τα φωτόνια που βρίσκονται στο Α
του Κενταύρου με τα φωτόνια που βρίσκονται μέσα στο μυαλό σου, κάποτε
ήταν συσχετισμένα. Άρα δεν χρειάζεται να πας εκεί για να μάθεις τις
πληροφορίες, διότι οι πληροφορίες έχουν μεταφερθεί μέσω των
συσχετισμένων φωτονίων και βρίσκονται μέσα στο μυαλό σου. Αν εσύ δεν τις
αντιλαμβάνεσαι, πρόβλημά σου! Προετοίμασε τον εαυτό σου με έναν τέτοιο
τρόπο ώστε να καταλαβαίνει τις πληροφορίες. Οι πληροφορίες του σύμπαντος
είναι ήδη εδώ και μάλιστα με ταχύτητες πολλαπλάσιες από την ταχύτητα
του φωτός. Αυτό συμβαίνει και μέσα από τα «κβαντικά πηγάδια».
Τι είναι «κβαντικό πηγάδι»; Ένα είδος «εξόδου διαφυγής» από τον Ματριξοειδή κόσμο μας;Είναι
η μετάδοση πληροφοριών μέσα από διαύλους, που έχουν ως αρχή και τέλος
το χώρο του Matrix αλλά η τροχιά, ο χώρος όπου εξελίσσονται είναι το
πραγματικό Σύμπαν, και όχι το Matrix. Η αρχή και το τέλος του
«πηγαδιού», αυτού του «λώρου», είναι στο Matrix. Το σώμα όμως του
«πηγαδιού» είναι εκτός του Matrix, όπου εκεί μπορεί να τρέξει η
πληροφορία με οποιαδήποτε ταχύτητα θέλει. Κι αυτό το γνωρίζουμε και το
διδάσκουμε στους πρωτοετείς φοιτητές μας. Αυτή είναι και η λειτουργία
των «Μαύρων Τρυπών» και του «Λώρου Αϊνστάιν-Ρόσεν», που εξελίσσεται πίσω
τους, είναι ένα τέτοιο «κβαντικό πηγάδι». Η «Μαύρη Τρύπα» είναι η
είσοδος και η «Λευκή Οπή» η είσοδος από το πραγματικό Σύμπαν, στο δικό
μας Matrix. Βλέπεις η πραγματική επιστημονική γνώση είναι πολύ πιο
παράξενη και «μεταφυσική» από πολλές μεταφυσικές γνώσεις.
Έχουν γίνει πειράματα κβαντικής τηλεμεταφοράς;Ναι,
έχουμε πάρει μόριο από ένα εργαστήριο και το έχουμε μεταφέρει στο άλλο.
Υπάρχει ένα πρόβλημα όμως. Αν πάρω ένα μόριο νερού το οποίο εξαφανίζω
από ένα εργαστήριο και εμφανίζω στο άλλο, υπάρχει το πρόβλημα της
ταυτότητας. Δηλαδή αυτό που εμφανίστηκε στο άλλο εργαστήριο είναι το
ίδιο που εξαφανίστηκε από το άλλο; Δεν μπορούμε να το ταυτοποιήσουμε.
Αυτό που εμφανίστηκε είναι το ίδιο ή είναι ένα άλλο που δημιουργήθηκε
στη θέση αυτού που χάθηκε; Αυτό το φαινόμενο όμως δεν είναι
τηλε-μεταφορά αλλά κβαντό-μεταφορά. Όταν μετακινείσαι στο χώρο
μεταφέρεσαι εσύ ο ίδιος ή μήπως μεταφέρεται απλώς το σύνολο των
ιδιοτήτων σου;
Η ζωή στο Σύμπαν είναι ένα σπάνιο και μοναδικό φαινόμενο ή είναι κάτι το συνηθισμένο;Είναι
κάτι το συνηθισμένο. Αυτό είναι δεδομένο. Θα ήταν εντελώς παράλογο να
υπήρχε ζωή μόνο στη Γη. Όχι μόνο υπάρχει ζωή στο Σύμπαν αλλά υπάρχουν
και οργανισμοί που έχουν δημιουργήσει τα δικά τους Matrix. Βέβαια εμείς
έχουμε μια πολύ εγωιστική άποψη για τη ζωή και νομίζουμε ότι είναι μόνο
αυτό που βλέπουμε γύρω μας. Μπορεί να υπάρχει ζωή χωρίς μάζα! Και στο
θέμα της ζωής υπάρχουν πολύ εγωιστικά ανθρώπινα πρότυπα. Άλλωστε οι
μορφές ζωής είναι απλώς προβολές μέσα στο Matrix μιας μορφής που υπάρχει
συμπαντικά…
Πρέπει πρώτα να κατανοήσεις την ενότητα. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες
που αφορούν τον εγωισμό και τους φόβους του ανθρώπου. Υπάρχει μια
ενότητα στο Σύμπαν και όλα αυτά που βλέπω γύρω μου είναι Matrix. Η
πραγματικότητα του οτιδήποτε βλέπω βρίσκεται έξω από τον χώρο των
αισθήσεων μου. Εκεί πρέπει να αναζητήσω την ρίζα της ύπαρξης όλων των
«σκιών» που αντιλαμβάνομαι μέσα στο Σύμπαν.
Γιατί είναι δύσκολο να αφομοιώσουμε τη νέα επιστημονική γνώση;Οι
γνώσεις έχουν εγκατασταθεί μ’ έναν δογματικό τρόπο μέσα σου που είναι
πολύ δύσκολο να τον σπάσεις. Γι’ αυτό βλέπεις σε όλη αυτή την καινούργια
επιστημονική πραγματικότητα αντιδρούν θετικότερα οι νεότεροι, που δεν
έχουν παγιωμένες και δογματικές γνώσεις. Γι’ αυτό είπε κάποτε ο Μαξ
Πλανκ: «Καμία νέα επιστημονική θεωρία δεν θριάμβευσε επειδή κατάφερε να
πείσει τους αντιπάλους της, κάνοντάς τους να δουν το φως της αλήθειας,
αλλά μόνο γιατί αυτοί που ήταν εναντίον της, κάποια στιγμή πέθαναν και
μια νέα γενιά, περισσότερο εξοικειωμένη μαζί της, μεγάλωσε και πήρε τα
ηνία». Η αλήθεια είναι ότι δεν μας αρέσει να ξεβολευόμαστε διανοητικά
από τις παγιωμένες απόψεις μας, γιατί αυτό μας χαλάει ένα κοσμοείδωλο
που υπάρχει γύρω μας.
Οι αναγνώστες όμως ενός εναλλακτικού περιοδικού αρέσκονται στο διανοητικό ξεβόλεμα, σχεδόν το αποζητούν…Οι
αναγνώστες του περιοδικού σας σκέφτονται μ’ έναν τρόπο –λανθασμένο ή
όχι δεν μ’ ενδιαφέρει– που αναγκάζει «κουτάκια» του εγκεφάλου τους, που
σε άλλους ανθρώπους είναι κλειστά, να ανοίγουν. Δεν μ’ ενδιαφέρει εμένα
αν οι σκέψεις που κάνουν είναι σωστές ή όχι. Τα «κουτάκια» όμως του
εγκεφάλου τους που σε άλλους είναι κλειστά σ’ αυτούς είναι ανοικτά! Αυτό
ξέρεις πόσο μεγάλο προσόν είναι; Γιατί όταν έρχομαι εγώ για να τους πω
αυτά που σου λέω τώρα είναι έτοιμοι να τα δεχτούν και να τα καταλάβουν,
ενώ οι άλλοι δεν μπορούν να τα καταλάβουν. Είναι έτοιμοι διανοητικά να
κατανοήσουν τη νέα επιστημονική επανάσταση. Έχουν κάνει ήδη την υπέρβασή
τους κι έχουν ανοίξει, βιολογικά, κάποια «κουτάκια» του εγκεφάλου τους,
έστω και με στρεβλό τρόπο. Δεν με νοιάζει πως τα άνοιξαν. Σημασία είναι
πως είναι έτοιμοι σ’ αυτόν τον τεράστιο χώρο του εγκεφάλου τους που
έχουν ανοίξει να «φορτώσουν» τις νέες επιστημονικές γνώσεις. Είναι ένας
τρόπος για να ανοίξεις «κανάλια» στον εγκέφαλό σου και έχεις πλέον τη
δυνατότητα να διαγράψεις κάποιες, πιθανότατα, στρεβλές απόψεις και να
εγγράψεις κάτι το καινούργιο, που οι άλλοι αδυνατούν να κατανοήσουν.
Μπορείς πλέον καλύτερα να αντιληφθείς το Matrix του κόσμου και να
κατανοήσεις τα μυστήρια του σύμπαντος.
