"ΑΝΑΖΗΤΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ" ΜΙΑ ΖΩΗ (ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ "ΖΗΛΩΤΗΣ" ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗ;), Ο 58ΧΡΟΝΟΣ Ε. ΜΑΡΩΛΙΑΣ, ΠΟΥ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ ΣΤΗΝ ΛΕΣΒΟ.
Σαν είδηση "τάραξε για λίγο τα νερά" και μετά ξεχάστηκε όπως και τ' άλλα μικρά ή μεγάλα της καθημερινότητάς μας... Εμείς όμως δεν λέει να το ξεχάσουμε... Κάτι η γλώσσα που χρησιμοποιούσε στο σημείωμα που άφησε ο "αυτόχειρας", κάτι τα νοήματα που εξέπεμπε μας έκανε να υποψιαζόμαστε ότι αυτή ήταν μία "διαφορετική" περίπτωση... Τώρα φαίνεται ότι μάλλον είχαμε δίκιο.
Ο 58χρονος Εμμανουήλ Μαρώλιας που αυτοκτόνησε πεύτοντας στο κενό από το κάστρο της Λέσβου, ήταν συνταξιούχος καθηγητής, με καταγωγή από τη Σάμο και είχε εγκατασταθεί τα τελευταία δέκα χρόνια, μαζί με τη σύντροφό του, στη Συκαμιά της Λέσβου, όπου συνέγραφε ένα αξιόλογο ποιητικό έργο, ενώ συνεργαζόταν με εφημερίδα της Μυτιλήνης και είχε μια πλούσια πνευματική δραστηριότητα στο νησί, επιλέγοντας μάλιστα έναν αντισυμβατικό τρόπο ζωής. Όπως λένε όσοι τον γνώριζαν ήταν λιτός, απλός, ανθρώπινος και δεν επεδίωξε θώκους καταξίωσης παρά του ότι είχε πλούσια φιλοσοφική και λογοτεχνική παιδεία.
Το τελευταίο σημείωμά του χαρακτηριστικά αποκαλυπτικό του ανθρώπου και πραγματικά αυτό που λέμε "γροθιά στο στομάχι"...
"ΕΛΛΑΔΑ 20/9/2013
ΠΡΟΣ ΗΜΑΣ:
- ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΛΑ ΤΑ ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΚΑΙ ΒΔΕΛΥΡΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΚΥΡΙΕΥΣΕΙ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΚΥΚΛΟΣ ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΟΡΧΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ.
ΕΧΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΟΤΙ ΕΝΑΣ ΚΟΚΚΟΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΩΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΝΕ ΠΛΗΡΕΙ ΝΗΦΑΛΙΟΤΗΤΙΑ-ΟΠΩΣ ΟΤΑΝ ΜΥΡΙΖΕΙΣ ΓΙΑΣΕΜΙ-ΑΠΕΦΑΣΙΣΑ ΜΗ ΔΥΝΑΜΕΝΟΣ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΥΦΙΣΤΑΜΑΙ ΤΟ ΕΙΔΕΧΘΕΣ ΑΛΓΟΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ, ΤΗΝ ΕΚΟΥΣΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΟΥ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΜΟΥ ΚΥΚΛΟΥ._
ΕΡΡΩΣΘΕ!
ΠΡΟΣ ΗΜΑΣ:
- ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΛΑ ΤΑ ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΚΑΙ ΒΔΕΛΥΡΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΚΥΡΙΕΥΣΕΙ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΚΥΚΛΟΣ ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΟΡΧΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ.
ΕΧΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΟΤΙ ΕΝΑΣ ΚΟΚΚΟΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΩΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΝΕ ΠΛΗΡΕΙ ΝΗΦΑΛΙΟΤΗΤΙΑ-ΟΠΩΣ ΟΤΑΝ ΜΥΡΙΖΕΙΣ ΓΙΑΣΕΜΙ-ΑΠΕΦΑΣΙΣΑ ΜΗ ΔΥΝΑΜΕΝΟΣ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΥΦΙΣΤΑΜΑΙ ΤΟ ΕΙΔΕΧΘΕΣ ΑΛΓΟΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ, ΤΗΝ ΕΚΟΥΣΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΟΥ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΜΟΥ ΚΥΚΛΟΥ._
ΕΡΡΩΣΘΕ!
ΜΑΡΩΛΙΑΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ"
Ένα κείμενό του που αναδημοσιεύουμε παρακάτω, καθώς και κάτι που
γράφτηκε γι' αυτόν στον τοπικό τύπο, έρχονται απλώς να επιβεβαιώσουν τις
σκέψεις μας... Τα παραθέτουμε αντί άλλου χαιρετισμού προς έναν ακόμη
"γνήσιο αναζητητή της Αρκαδίας"... Έρρωσθε!
"Η ζωή είναι ένα τεράστιο Ζώο που τα μέρη της συναρμόζονται σ’ ένα όλο και ενοποιούνται σύμφωνα με μια αρχή ή μια κατευθυντήρια ιδέα· και το πάθος της είναι ένα φυτικό ον φτιαγμένο από στεγανά μέρη που επικοινωνούν μόνο έμμεσα σε μια χωριστή μεριά, επ’ άπειρο, με τρόπο ώστε καμμιά ολοποίηση, καμμιά ενοποίηση να μην μπορεί να συνδέσει τον κόσμο τούτο.
Να
αναζητάς την αλήθεια της σημαίνει να ερμηνεύεις, να αποκρυπτογραφείς,
να εξηγείς. Αυτή η αναζήτηση είναι πάντα χρονική, γι’ αυτό και η αλήθεια
είναι πάντα αλήθεια του χρόνου. Η τελική συστηματοποίηση μας
υπενθυμίζει ότι ο χρόνος είναι προϊόν πληθυντικού αριθμού.
Υπάρχουν συνεχείς στιγμές που μας υποχρεώνουν να σκεπτόμαστε το πέρασμα του χρόνου μέσω της αλλοιώσεως των όντων. Αποκάλυψη είναι για μας να ξαναβλέπουμε ανθρώπους που μας ήταν κάποτε οικείοι, διότι το πρόσωπό τους που έπαυσε να είναι πια για μας κάτι το συνηθισμένο, εμφανίζει καθαρά τα ίχνη και την επίδραση του χρόνου, που έχει τώρα αλλοιώσει κάποιο χαρακτηριστικό του, που έχει τεντώσει, μαλακώσει ή συνθλίψει κάποιο άλλο. Για να γίνει ορατός ο χρόνος αναζητά τη ζωή και τα ανθρώπινα σώματα, και όπου τα συναντήσει τα ιδιοποιείται για να προβάλει επάνω τους την ιδιότητά του ως χρόνος και ως φως, «ολέθριο φως». Τα άξια αγάλλονται και επωφελούνται, σα να προλαβαίνουν κατά κάποιο τρόπο την αλλοίωση και τον αφανισμό τους, χωρίς να νοιάζονται γι’ αυτόν και κυρίως για το ποια εντύπωση θα προκαλέσει ο θάνατός τους σ’ εκείνους που θα τους χάσουν.
Αυτά τα άτομα είναι που έχουν αποκαλύψει το βάθος του χρόνου που είναι η μοναξιά και αντί απογνώσεως, εκπέμπουν ηφαίστεια ήθους και καλοσύνης, τα οποία διασταυρώνονται δημιουργώντας τους περίπλοκους συνδυασμούς που συνθέτουν τη λεπτή ύφανση του ενδύματος της αλήθειας.
Τώρα μάλλον δύναμαι να ειπώ για την αλήθεια· η αποφασιστική ευαισθησία αποκωδικοποιεί τον κόσμο που φαίνεται να διακατέχεται από μυστήριο, βάζοντας τα θεμέλια της εκστάσεως των σωμάτων που διακατέχονται από εναργή φαντασία, εννοιολογούν το απαλό δάσος της αταραξίας, αποκαλύπτουν τους ενσαρκωμένους νόμους του ψέματος, προσφέροντας οίνο στο πνεύμα, λάδι στο σώμα και μέλι στη γεύση."
Υπάρχουν συνεχείς στιγμές που μας υποχρεώνουν να σκεπτόμαστε το πέρασμα του χρόνου μέσω της αλλοιώσεως των όντων. Αποκάλυψη είναι για μας να ξαναβλέπουμε ανθρώπους που μας ήταν κάποτε οικείοι, διότι το πρόσωπό τους που έπαυσε να είναι πια για μας κάτι το συνηθισμένο, εμφανίζει καθαρά τα ίχνη και την επίδραση του χρόνου, που έχει τώρα αλλοιώσει κάποιο χαρακτηριστικό του, που έχει τεντώσει, μαλακώσει ή συνθλίψει κάποιο άλλο. Για να γίνει ορατός ο χρόνος αναζητά τη ζωή και τα ανθρώπινα σώματα, και όπου τα συναντήσει τα ιδιοποιείται για να προβάλει επάνω τους την ιδιότητά του ως χρόνος και ως φως, «ολέθριο φως». Τα άξια αγάλλονται και επωφελούνται, σα να προλαβαίνουν κατά κάποιο τρόπο την αλλοίωση και τον αφανισμό τους, χωρίς να νοιάζονται γι’ αυτόν και κυρίως για το ποια εντύπωση θα προκαλέσει ο θάνατός τους σ’ εκείνους που θα τους χάσουν.
Αυτά τα άτομα είναι που έχουν αποκαλύψει το βάθος του χρόνου που είναι η μοναξιά και αντί απογνώσεως, εκπέμπουν ηφαίστεια ήθους και καλοσύνης, τα οποία διασταυρώνονται δημιουργώντας τους περίπλοκους συνδυασμούς που συνθέτουν τη λεπτή ύφανση του ενδύματος της αλήθειας.
Τώρα μάλλον δύναμαι να ειπώ για την αλήθεια· η αποφασιστική ευαισθησία αποκωδικοποιεί τον κόσμο που φαίνεται να διακατέχεται από μυστήριο, βάζοντας τα θεμέλια της εκστάσεως των σωμάτων που διακατέχονται από εναργή φαντασία, εννοιολογούν το απαλό δάσος της αταραξίας, αποκαλύπτουν τους ενσαρκωμένους νόμους του ψέματος, προσφέροντας οίνο στο πνεύμα, λάδι στο σώμα και μέλι στη γεύση."
Εμμανουήλ Μαρώλιας ΕΜΠΡΟΣ 29/06/2009
Για τον Μανώλη ....
Τρεις αυτοκτονίες μέσα σε μερικές εβδομάδες στη Λέσβο. Πόνος! Αναζήτηση αιτιών. Ωστόσο η τελευταία αυτοκτονία στο Μόλυβο συγκλονίζει. Ο Μανώλης έδωσε τέλος στη ζωή του. Με αξιοπρέπεια, με θάρρος, με τόλμη. Όχι δεν είχε ψυχολογικά προβλήματα.
Ένας άνθρωπος με τις δικές του ευαισθησίες. Με ευαισθησίες που κάποτε είχαμε ως κοινωνία και τις έχουμε ξεχάσει. Όχι δεν φιλοδοξούμε να κάνουμε το ψυχογράφημα του αυτόχειρα. Η ζωή έχει γράψει τη δική της ανάλυση. Και την έγραψε με το πιο δραματικό τρόπο. Δεν είναι εύκολο να δώσεις τέλος στη ζωή σου. Πάντα για κάποιους θα είναι θάρρος, πάντα για κάποιους θα είναι δειλία.
Τι μπορείς όμως να κάνεις αν δεν αντέχεις να βλέπεις τον κόσμο σου; Τι μπορείς να κάνεις αν δεν αντέχεις να βλέπεις τον αργό και βασανιστικό θάνατο να πλησιάζει εσένα και τους συνανθρώπους σου; Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες αντοχές!
Αν κάποτε νιώσεις ότι το όνειρο γκρεμίζεται και δεν έχεις από κάπου να πιαστείς τότε η φυγή ίσως να είναι η τελευταία πράξη.
Ο Μανώλης θα μείνει στο αρχείο γεγονότων της Λέσβου ως αυτόχειρας. Θα μείνει όμως στην καρδιά μας ως ένας μεγάλος ποιητής της ζωής και συνάμα ως ένας ρομαντικός επαναστάτης. Γιατί ο Μανώλης αυτοκτόνησε όχι για να λυτρωθεί. Το σημείωμα που άφησε είναι το μήνυμά του προς όλους εμάς. Μήνυμα – αστραπή, μήνυμα – φωτιά που σαρώνει τα πάντα. Σημείωμα που αξίζει να το τρίψουμε στα μούτρα του κάθε πολιτικάντη. Αρκετά με το ψέμα , αρκετά με την υποκρισία.
Γιατί σ’ αυτό τον τόπο δεν δολοφονεί μόνο η Χρυσή Αυγή. Δολοφονούν και αυτά τα γαμημένα μνημόνια! Και κανείς δεν μιλάει για αυτές τις δολοφονίες. Περνάνε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων για μερικές μέρες και…μετά η δολοφονία θα συνεχιστεί.
Δεν θέλει κανείς ελεημοσύνη. Ζητάει το αυτονόητο ο κόσμος, αυτοκτονεί για το αυτονόητο. Υπάρχει μία λέξη που λέγεται Αξιοπρέπεια. Αν την στερήσεις από τους Ανθρώπους τότε τους οδηγείς στο θάνατο. Πάγωσε η καρδιάς μας. Πάγωσε όχι μόνο με την άδεια τσέπη. Πάγωσε με το "ειδεχθές άλγος". Κι όταν έχεις παγώσει είσαι νεκρός. Οι περισσότεροι εξακολουθούν να περιφέρουν το κορμί τους. Και ελπίζουν… Οι «άλλοι» δεν ελπίζουν. Δεν περιφέρουν το κορμί τους. Κι όμως κάνουν τη μεγαλύτερη επαναστατική πράξη. Αρκεί να ξέρουμε να διαβάζουμε…
Γιατί τη στιγμή που το σώμα του Μανώλη κατέληγε στο έδαφος ίσως μια φωτιά να έχει φυτευθεί … και μια ελπίδα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου